K 700/50

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Sitnicki; Sędziowie: M. Dobromęski (sprawozdawca), M. Różyński; Prokurator: Wł. Bednarz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stefana R., osk. z art. 286 § 3 k. k., po rozpoznaniu rewizji Prokuratora od wyroku Sądu Apelacyjnego w Kielcach z dnia 24 kwietnia 1950 r., na podstawie art. 395, 403 p. 2, 408 k. p. k. zaskarżony wyrok w części dotyczącej punktu 2 sentencji tegoż wyroku i kary łącznej uchylił i uznając Stefana R. za winnego, że w latach 1948 i 1949 w Radomiu, będąc magazynierem Państwowej Fabryki, nie dopełnił obowiązku należytego prowadzenia ksiąg magazynowych i wydawania towarów z magazynu do produkcji, przez co spowodował nieusprawiedliwiony niedobór towarów - za ten czyn na mocy art. 286 § 1 k. k. skazał Stefana R. na karę jednego roku więzienia.Uzasadnienie faktyczneRewizja Prokuratora Sądu Apelacyjnego w Kielcach, zarzuca zaskarżonemu wyrokowi obrazę art. 14 § 1 k.k. w związku z art. 286 § 1 k.k., wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej uznania Stefana R. winnym przestępstwa z art. 286 § 3 k.k., uznanie oskarżonego winnym popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i wymierzenie mu odpowiedniej kary.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:Rewizja Prokuratora jest zasadna. Przewód sądowy ponad wszelką wątpliwość wykazał, że oskarżony, prowadząc magazyn, powinien był przyjmować towary i następnie wydawać je do produkcji za potwierdzeniem odbioru, przy czym konieczne było prowadzenie szczegółowych ksiąg magazynowych w szczególności - kartotek magazynowych. Oskarżony urzędował po "kumotersku", pozwalając samym pracownikom na pobieranie z magazynu towarów i surowców - nie wpisując do kartotek wydanych towarów, a tylko notując wydane towary na świstkach papieru.Sąd Apelacyjny w swym uzasadnieniu podkreśla, że oskarżony jako człowiek dojrzały i znający się na toku pracy fabryki, zdawał sobie dokładnie sprawę z tego, że powyższe nienależyte pełnienie przez niego swych obowiązków może narazić fabrykę na poważne straty materialne, co rzeczywiście miało miejsce.Wynika zatem z ustalenia Sądu Apelacyjnego i motywów zaskarżonego wyroku, że oskarżony przez niedbałe wykonywanie swych obowiązków przewidywał możliwość powstania niedoborów i poważnych strat i na to się godził (dolus eventualis), a więc dopuścił się przestępstwa umyślnego z § 1 art. 286 k.k., nie zaś, jak to błędnie przyjął Sąd Apelacyjny, z § 3 art. 286 k. k.Z tych względów Sąd Najwyższy w tej części zaskarżony wyrok uchylił, i uznając oskarżonego R. winnym przestępstwa z § 1 art. 286 k. k. wymierzył mu za ten czyn karę jednego roku więzienia, jako odpowiadającą napięciu jego złej woli (...).