K 882/50

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Sitnicki; Sędziowie: A. Bachrach (sprawozdawca), A. Dąb; Prokurator: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Pawła J., Władysława C. i Stanisława Z., oskarżonych z art. 1 pkt 2 dekr. z dn. 31.VIII 1944 r. (Dz. U. R. P. z 1946 r. Nr 69, poz. 377), po rozpoznaniu rewizji oskarżonych od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 10 lutego 1950 r., na podstawie art. 395 k.p.k., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneRewizje oskarżonych zarzucają, między innymi, przyjęcie za podstawę ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku zeznań św. Icka L., Szyfry Ch. i Pawła M. mimo ich niewiarygodności, wynikającej ze sprzeczności w zeznaniach tych świadków, którzy je złożyli niejednokrotnie, oraz mimo sprzeczności z zeznaniami innych przesłuchanych przez Sąd świadków, a w szczególności Marii W. i Stanisława G.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:Podstawowym zarzutem rewizyjnym wszystkich oskarżonych jest podanie w wątpliwość zeznań św. Sławy Ch. oraz wskazanych przez nią dalszych świadków oskarżenia, a mianowicie: Szyfry Ch., Icka L. oraz Pawła M.To centralne zagadnienie dowodowe słusznie uczynił Sąd Apelacyjny głównym przedmiotem swoich rozważań i w ocenie zeznań tych, jak również ich stosunku do zeznań innych świadków, nie popełnił żadnego błędu logicznego.Błąd rewizji oskarżonych w tym przedmiocie w znacznej mierze polega na identyfikowaniu braku pewnych treści w różnych zeznaniach tych samych świadków ze sprzecznościami w zeznaniach. Sprzeczność ma miejsce wówczas, gdy ta sama okoliczność podawana jest przez tego samego świadka (lub różnych) w sposób odmienny. Gdy jednak jedno zeznanie jest wszechstronniejsze lub szczegółowsze aniżeli inne porównywane z nim zeznanie, wówczas dodanie nowej treści lub jej szczegółowe rozwinięcie nie stanowi sprzeczności, lecz uzupełnienie. Jest rzeczą normalną, iż świadek rozpytywany szczegółowo na okoliczności zeznane przez siebie w sposób ogólny, zeznanie swe uzupełnia, precyzuje i konkretyzuje. Taka właśnie linia zeznań widoczna jest w zeznaniach św. Sławy Ch. złożonych w śledztwie i na rozprawie. Jest to zjawisko zupełnie zrozumiałe ze względu na ogólny poziom wykształcenia oraz inteligencji świadka, który bez pomocy pytającego nie ogarnia całokształtu zagadnienia.