N 15/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk W. Sieracki (sprawozdawca).Sędziowie: płk J. Juszczak, kpt. T. Kacperski (sędzia S. wojsk. deleg.).Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk Z. Stefaniak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 29 grudnia 1977 r. rewizji nadzwyczajnej naczelnego Prokuratora Wojskowego, wniesionej od prawomocnego postanowienia Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 22 sierpnia 1977 r., mocą 19 lipca 1977 r. o amnestii (dz. U. Nr 24, poz. 102) postępowanie karne w sprawie Jerzego J. o przestępstwo określone w art. 156 § 2 k.k., i po wysłuchaniu wniosku Prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o uwzględnienie rewizji nadzwyczajnej,uwzględniając rewizję nadzwyczajną Naczelnego Prokuratora Wojskowego, uchylił powołane postanowienie sądu pierwszej isntancji i na podstawie art. 11 pokt 6 k.p.k. w związku z art. 105 § 2 k.k. umorzył postępowanie karne w sprawie Jerzego J. o przestępstwo przewidziane w art. 156 § 2 k.k.Uzasadnienie faktycznePowołanym postanowieniem Wojskowy Sąd Garnizonowy w N. umorzył na podstawie art. 2 pkt 3 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii postępowanie karne w sprawie Jerzego J. o czyn przewidziane w art. 156 § 2 k.k., polegający na tym, że w dniu 20 marca 1977 r. około godz. 1.00 w S. uderzył butelką w słowę Mariana D. powodując u niego naruszenie czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni.Od tego postanowienia wniósł rewizję nadzwyczajną Naczelny Prokurator Wojskowy, domagając się uchylenia tego postanowienia i umorzenia postępownaia karnego w sprawie Jerzego J. na podstawie art. 11 pkt 6 k.p.k. w związku z art. 105 § 2 k.k. ze względu na przedawnienie karalności opisanego w tym postanowieniu przestępstwa określonego w art. 156 § 2 k.k.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o uwzględnienie rewizji nadzwyczajnej, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Występek określony w art. 156 § 2 k.k. jest przestępstwem ściganym z oskarżenia prywatnego (art. 156 § 4 k.k.). Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje - w myśl art. 105 § 2 k.k. - z upływem 3 miesięcy od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa. Pokrzywdzony marian D. jż w chwili zdarzenia tj. dnia 20 marca 1977 r., wiedział, że sprawcą uderzenia go butelką w czoło był Jerzy J., a zatem - w myśl art. 577 § 1 k.p.k. - termin do złożenia przez pokrzywdzonego skutecznej skargi o wszczęcie postępowania karnego przeciwko Jerzemu J. upłynął z dniem 20 czerwca 1977 r. Pokrzywdzony złożył skargę o ściganie Jerzego J. w dniu 21 czerwca 1977 r., a więc po upływie trzymiesięcznego okresu określonego w art. 105 § 2 k.k., przeto wszczęcie postępowania karnego przeciwko Jerzemu J. było - w myśl art. 11 pkt 6 k.p.k. - niedopuszczalne, a jeżeli postępowanie karne zostało wszczęte, to podlegało ono umorzeniu na podstawie tego przepisu. Sąd pierwszej instancji nie zwrócił uwagi na fakt, że w sprawie Jerzego J. zaistniała tzw. ujemna przesłanka procesowa z powodu przedawnienia karalności przestępstwa określonego w art. 156 § 2 k.k., ściganego z oskarżenia prywatnego i w związku z tym umorzył postępowanie karne na podstawie art. 2 pkt 3 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii, zamiast na podstawie art. 11 pkt 6 k.p.k. w związku z art.105 § 2 k.k. Należy bowiem wyrazić pogląd, że w wypadku zaistnienia tzw. ujemnej przesłanki procesowej, uniemożliwiającej wszczęcie lub prowadzenie postępowania karnego (np. z powodu przedawnienia karalności przestępstwa), umorzenie postępowania karnego następuje nie na podstawie odpowiednich przepisów o amnstii, lecz na podstawie tych przepisów kodeksu postępowania karnego, które - ze względu na określoną sytuację (przewidzianą np. w art. 11 pkt 6 k.p.k.) - wskazują, że niedopuszczalne jest wszczęcie lub prowadzenie postępowania karnego przeciwko danej osobie oraz że wszczęte w takiej sytuacji postępowanie kane podlega umorzeniu.Z tych powodów, uwzględniając rewizję nadzwyczajną Naczelnego Prokuratora Wojskowego, należało orzec jak na wstępie.