N 8/64

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Wizelberg.Sędziowie: płk Z. Furtak (sprawozdawca), ppłk M. Bieniaszewski.Prokurator: mjr C. Bartłomiejczyk.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie nadzoru sądowego, na skutek wniosku rewizyjnego Prokuratora Generalnego PRL, sprawę Adolfa B., uniewinnionego prawomocnym wyrokiem Sądu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy z dnia 5 września 1963 r. od zarzutów popełnienia przestępstw z art. 257 § 1 k.k. (dwukrotnie) i art. 27 k.k.W.P. w związku z art. 140 § 1 k.k.Prokurator Generalny PRL we wniosku rewizyjnym na niekorzyść Adolfa B. domagał się uchylenia powołanego na wstępie wyroku Sądu I instancji i przekazania sprawy temuż Sądowi do ponownego rozpoznania po uprzednim skierowaniu oskarżonego na obserwację sądowo-psychiatryczną do jednego z zakładów psychiatrycznych, wskazanych przez Ministerstwo Zdrowia, w celu autorytatywnego ustalenia stanu poczytalności oskarżonego w chwili popełnienia zarzuconych mu czynów.Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić wniosku rewizyjnego Prokuratora Generalnego PRL o uchylenie prawomocnego wyroku Sądu Pomorskiego Okręgu Wojskowego z dnia 5 września 1963 r. w sprawie Adolfa B. i o przekazanie wymienionej sprawy Sądowi I instancji do ponownego jej rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził m.in. następujący pogląd:Jak wynika z uzasadnienia wniosku rewizyjnego Prokuratora Generalnego PRL, został on w znacznej mierze oparty na twierdzeniach zawartych w opinii ordynatora oddziału neurologicznego Szpitala Klinicznego w W., wydanej na polecenie Naczelnej Prokuratury Wojskowej w dniu 26 marca 1964 r., a więc już po uprawomocnieniu się wyroku Sądu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy z dnia 5 września 1963 r. w sprawie Adolfa B.W związku z tym należało na wstępie rozważyć, czy wywody zawarte we wspomnianej opinii, wydanej już po uprawomocnieniu się wyroku Sądu I instancji i nie znanej Sądowi wyrokującemu, mogą stanowić podstawę do oceny zasadności stanowiska tegoż Sądu co do uniewinnienia Adolfa B. od zarzuconych mu aktem oskarżenia przestępstw - na mocy art. 15 k.k.W.P. Opinia lekarza - abstrahując od jej merytorycznej słuszności - jest dokumentem wydanym już po zakończeniu procesu przeciwko B. prawomocnym wyrokiem Sądu I instancji.W toku rewizji instancja odwoławcza, kontrolując orzeczenie Sądu I instancji, może brać pod uwagę jedynie okoliczności ujawnione na przewodzie sądowym I instancji. W postępowaniu w trybie nadzoru sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rewizji (art. 287, 273-280 k.w.p.k.). Z powyższego wynika, że wspomniana wyżej opinia, wydana zresztą przez ordynatora oddziału neurologicznego szpitala w W. tylko na podstawie dołączonych do akt sprawy wyników badań przeprowadzonych w zakładach psychiatrycznych, jako dokument pozaprocesowy, nie może w trybie nadzoru sądowego stanowić podstawy do oceny merytorycznej słuszności wyroku Sądu I instancji.Wprawdzie wniosek rewizyjny nie wskazuje podstawy prawnej, na której opiera żądanie uchylenia wyroku Sądu I instancji, jednakże z treści wywodów można się zorientować, iż chodzi tu o przepis art. 275 lit. b) i art. 81 k.w.p.k. (...).