RAD 19/68

SentencjaSąd Najwyższy w Warszawie, na posiedzeniu jawnym w dniu 26 października 1968 r., uwzględniając rewizję nadzwyczajną Ministra Sprawiedliwości od prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej Izby Adwokackiej w Y z dnia 30 grudnia 1967 r. na niekorzyść adw. C.D., na zasadzie art. 103 i 104 ustawy o ustroju adwokatury.1.uchylił orzeczenie o karze łącznej nagany;2.zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że obok wymierzonej adwokatowi C.D. kary nagany skazał go za przypisany mu czyn opisany pod pkt b aktu oskarżenia na dodatkową karę pieniężną w kwocie 1.000 zł;3.wymierzył adwokatowi C.D. nową karę łączną nagany i dodatkową karę pieniężną w kwocie zł 1.000 oraz4.nakazał pobrać obwinionemu na rzecz Wojewódzkiej Izby Adwokackiej w X koszty postępowania w formie zryczałtowanej opłaty 1.200 zł za wszystkie instancje.Uzasadnienie faktyczneOrzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej z Y z dnia 30 grudnia 1967 r. adwokat C.D. został uznany za winnego tego, że w dniu 10 lutego 1966 r. nie zastąpił L.M. na rozprawie przed Sądem Powiatowym w Z, a mimo to przedstawił do realizacji delegację służbową i pobrał z kasy zespołu odpowiednią kwotę.Za przytoczone przewinienie wymierzono obwinionemu karę dyscyplinarną nagany.Powyższe orzeczenie zaskarżył rewizją nadzwyczajną na niekorzyść adwokata C.D. Minister Sprawiedliwości, zarzucając oczywistą niesłuszność polegającą na wymierzeniu obwinionemu adwokatowi A.B. niewspółmiernie niskiej kary w stosunku do stopnia jego winy i okoliczności sprawy, i wnosił o zmianę orzeczenia w części dotyczącej wymiaru kary i wymierzenie adwokatowi A.B. obok kary nagany również kary pieniężnej.Rewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości jest zasadna.Wymierzona obwinionemu kara nagany za przepisane mu przewinienie opisane pod punktem b aktu oskarżenia jest niewspółmiernie łagodna w stosunku do stopnia jego przewinienia, jeżeli się weźmie pod uwagę, że nie zastąpił on na rozprawie L.M., pozbawiając ją fachowej pomocy prawnej, i że mimo to pobrał z kasy zespołu na jej rachunek koszty przejazdu i diety.Słusznie podniosła Wojewódzka Komisja Dyscyplinarna w Y, że likwidacja kosztów za stawiennictwo na rozprawie, na której adwokat nie był obecny, jest sprzeczna nie tylko z przepisem § 60 regulaminu zespołów adwokackich z dnia 26 czerwca 1965 r., ale także z godnością adwokata, oraz podrywa zaufanie klienta i dobre imię adwokatury.Nie można jednak, jak to uczyniła Wojewódzka Komisja Dyscyplinarna w Y, tłumaczyć przewinienie adwokata C.D. błędem z jego strony na skutek nieznajomości przepisów, i to takich, które bezpośrednio dotyczą jego pracy zawodowej. Skoro adwokat C.D. działał z chęci osiągnięcia bezprawnie - kosztem klienta - korzyści majątkowej, to wymierzenie mu kary pieniężnej obok kary nagany jest uzasadnione, tym bardziej że obwiniony w stosunkowo krótkim okresie dopuścił się 3 poważnych przewinień dyscyplinarnych.W związku z powyższym Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania zgodnie z przepisem § 54 rozporządzenia o postępowaniu dyscyplinarnym.