RAdw 21/61

SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 1961 r. sprawy adwokata A.P., obwinionego z art. 87 prawa o ustroju adwokatury, z powodu rewizji założonej przez Ministra Sprawiedliwości (sygnatura A-1377/61) od prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej w O. z dnia 11 lutego 1961 r. (sygnatura KD 7/60), na podstawie art. 100 ust. 1 ustawy o ustroju adwokaturyUzasadnienie faktyczneWojewódzka Komisja Dyscyplinarna wymierzyła obwinionemu karę dyscyplinarną nagany za to, że po zakończeniu prowadzonej w latach 1958 i 1959 sprawy M.O. o wniesienie rewizji nadzwyczajnej nie rozliczył się z klientem zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wynagrodzenia adwokatów za czynności zawodowe.Przebywający w więzieniu klient, w skardze do prokuratora penitencjarnego zakwestionował rozliczenie, jakie przesłał adwokat P. jego żonie. Klient obliczył, że adwokat P. bezzasadnie policzył sobie szereg wydatków na łączną kwotę 550 zł.Komisja Dyscyplinarna doszła do wniosku, że adwokat P. policzył sobie bezzasadnie kwotę 500 zł za poszczególne czynności oraz wszystkie pozycje za przejazdy taksówkami.Powyższe orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej, prawomocne wskutek niezaskarżenia w trybie zwykłym, zaskarżył rewizją z dnia 19-20 maja 1961 r. Minister Sprawiedliwości, zarzucając oczywistą niesłuszność wymierzonej kary dyscyplinarnej jako niewspółmiernie łagodnej przy uwzględnieniu stopnia zawinienia obwinionego i jego dotychczasowej karalności dyscyplinarnej.Rewizja Ministra Sprawiedliwości wnosi o zmianę wyroku przez wymierzenie obwinionemu kary dyscyplinarnej zawieszenia w czynnościach zawodowych na okres co najmniej jednego roku.Na rozprawie w Sądzie Najwyższym przedstawiciel Generalnej Prokuratury złożył pisma Rady Adwokackiej w O. do Prokuratora Generalnego PRL z dnia 11 lipca 1961 r. oraz pisma Prokuratora Wojewódzkiego w O. do Generalnej Prokuratury z dnia 19 lipca 1961 r., stwierdzające, że adwokat P. postanowieniem Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej z dnia 20 kwietnia 1961 r. został tymczasowo zawieszony w wykonywaniu czynności zawodowych w związku z postawionym mu zarzutem uporczywego zalegania z regulowaniem należności podatkowych z tytułu wykonywania zawodu adwokackiego oraz prowadzenia gospodarstwa rolnego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył co następuje:Jak wynika z akt sprawy, obwiniony adwokat P. był już 4-krotnie karany dyscyplinarnie (dwa razy na karę upomnienia, dwa razy na karę nagany), w tym m.in. za działanie popełnione po dacie pierwszego orzeczenia skazującego. Kwoty 500 zł, z której w stosunku do klienta nie rozliczył się, dotychczas temuż klientowi - jak stwierdził na rozprawie w dniu 9 grudnia 1991 r. - nie zwrócił.Charakterystyczne jest przy tym, że na kwotę, z której się obwiniony nie rozliczył, składają się pozycje oczywiście bezzasadne, jak np. 1) koszt dwukrotnej konferencji z żoną klienta odbywającego karę więzienia, 2) koszt substytuta, adwokata w Warszawie, który zasięgnąć miał informacji o wyniku wniosku obwinionego o założenie rewizji nadzwyczajnej, 3) niezgodne z taryfą wynagrodzenie za sporządzenie wniosku.W tych warunkach wymierzoną obwinionemu karę dyscyplinarną - przy uwzględnieniu ponadto lekceważącego w wysokim stopniu stosunku obwinionego wobec jego władzy przełożonej (obwiniony nie zareagował w terminie na dwukrotne wezwanie pisemne rzecznika dyscyplinarnego z dnia 11 stycznia 1960 r. i 22 lutego 1960 r. o złożenie wyjaśnień w sprawie, przy czym wyjaśnienie to złożył dopiero w końcu czerwca 1960 r.) - uznać należy za rażąco łagodną i nie czyniącą zadość wymaganiom prewencji. Czynem swoim obwiniony naruszył godność zawodu adwokackiego w stopniu wymagającym znacznie surowszej represji.Z tych (powodów) Sąd Najwyższy, uznawszy rewizję Ministra Sprawiedliwości za słuszną, orzekł jak w sentencji.