RAdw 43/62

SentencjaSąd Najwyższy, z powodu rewizji założonej przez Ministra Sprawiedliwości od orzeczenia Wyższej Komisji Dyscyplinarnej z dnia 7 kwietnia 1962 r. WKD 36/62,zmienił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej wymiaru kary w ten sposób, że za przypisane adwokatowi X przewinienie wymierzył karę wydalenia z adwokatury.Uzasadnienie faktyczneWyższa Komisja Dyscyplinarna do spraw adwokatów zatwierdziła w dniu 7 kwietnia 1962 r. orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej Izby Adwokackiej w S. (KD 29/61), mocą którego adwokat X skazany został na karę dyscyplinarną zawieszenia w czynnościach zawodowych na okres 2 lat za to, że w czasie od wiosny 1955 r. do lutego 1956 r. - jako członek Zespołu Adwokackiego Nr 1 w Z. w związku z prowadzeniem w toku śledztwa, a następnie przed Sądem Powiatowym w Z. i Sądem Wojewódzkim w Y. obrony Stanisława L., oskarżonego o przestępstwo z art. 1 § 3 lit. a dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) - pobrał od rodziny tegoż Stanisława L. poza Zespołem Adwokackim kwotę 6.000 zł tytułem wynagrodzenia adwokackiego.Od tego orzeczenia Minister Sprawiedliwości założył rewizję, podnosząc zarzut oczywistej niesłuszności polegającej na wymierzeniu adwokatowi X niewspółmiernie łagodnej kary zawieszenia w wykonywaniu czynności zawodowych na okres dwóch lat.W konkluzji rewizja wnosi o zmianę zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej kary przez wymierzenie obwinionemu kary wydalenia z adwokatury.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:W świetle prawidłowo poczynionych w sprawie adwokata X ustaleń faktycznych oraz poprzedniej jego karalności dyscyplinarnej wywody rewizji Ministra Sprawiedliwości i zawarty w niej wniosek o wydalenie obwinionego z adwokatury są słuszne.Czterokrotna poprzednia karalność dyscyplinarna obwinionego obejmuje jedno skazanie na karę nagany i trzy na karę zawieszenia w wykonywaniu czynności zawodowych w wymiarze od 3 miesięcy do roku. Skazania te odnosiły się do poważnych przewinień adwokata X wobec klientów i władz samorządu adwokackiego.Skoro więc obwiniony, mający odpowiedni staż zawodowy i doświadczenie życiowe, był - niezależnie od kary nagany - trzykrotnie karany poprzednio zawieszeniem w czynnościach zawodowych, a następnie nadal dopuścił się czynu nieetycznego i sprzecznego z prawem, to oznacza to, że kara zawieszenia w czynnościach nie okazała się dostatecznie skuteczna.Z powyższych względów nawet najwyższy wymiar kary zawieszenia w wykonywaniu czynności zawodowych za popełniony czyn jest oczywiście niewspółmiernie łagodny w świetle dotychczasowej karalności dyscyplinarnej obwinionego. Jeśli bowiem trzykrotne wymierzenie takiego rodzaju kary nie wpłynęło na adwokata X w odpowiedni sposób, to niecelowe jest dalsze posługiwanie się represją tej samej jakości i w tych warunkach oczywista staje się konieczność zastosowania następnej pod względem stopnia surowości kary: wydalenia z adwokatury, gdyż obwiniony na skutek swej niepoprawności i znacznego napięcia złej woli nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokackiego.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy przychylił się do wniosku rewizji i orzekł jak w sentencji.