RAdw 13/63

SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy adwokata X na skutek rewizji założonej przez Ministra Sprawiedliwości od prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej Izby Adwokackiej w Y z dnia 17 listopada 1962 r.,1)zmienił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej kary w ten sposób, że za przewinienie opisane w pkt 3 orzeczenia wymierzył obwinionemu adwokatowi X karę dyscyplinarną wydalenia z adwokatury;2)obciążył obwinionego kosztami postępowania.Uzasadnienie faktycznePrawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej do spraw adwokatów w Y z dnia 17 listopada 1962 r. adwokat X uznany został za winnego tego że:1)w latach 1960 - 1961, będąc w sprawie cywilnej pełnomocnikiem procesowym pozwanego, nie wniósł - mimo polecenie klienta - odpowiedzi na pozew, nie uczestniczył w rozprawie, nie wniósł bądź nie zapowiedział rewizji, nie informując zarazem klienta o toku sprawy, przez co dopuścił się poważnego naruszenia swych obowiązków zawodowych (...);2)wykonując zawód poza Zespołem w Z. bez zezwolenia Rady Adwokackiej, mieszkał poza obraną przez siebie siedzibą, tj. w Y od dnia 1 stycznia 1962 r., samowolnie i nie zawiadamiając o tym Rady Adwokackiej, zaprzestał wykonywania zawodu w Z., a ponadto nie podejmował kierowanych do niego przez organa adwokatury pism w drodze pocztowej, przez co naruszył swe podstawowe obowiązki zawodowe.Za każde z tych przewinień wymierzono obwinionemu karę dyscyplinarną zawieszenia w czynnościach zawodowych na okres 6 miesięcy, łącznie zaś - na okres miesięcy 8. Z zarzutu opisanego w akcie oskarżenia w pkt 2 obwiniony X został uniewinniony.Od powyższego orzeczenia założył rewizję Minister Sprawiedliwości.Rewizja skarży orzeczenie tylko w części dotyczącej pkt 3 i kary łącznej i zarzuca tym częściom orzeczenia oczywistą niesłuszność, polegającą na wymierzaniu niewspółmiernie łagodnej kary. W uzasadnieniu rewizja wywodzi między innymi, co następuje:Wymierzając obwinionemu karę za czyn wymieniony w pkt 3 aktu oskarżenia, Wojewódzka Komisja Dyscyplinarna nie przeanalizowała w dostatecznej mierze kwestii, czy w związku z poprzednią karalnością dyscyplinarną obwinionego, a także niektórymi okolicznościami wynikającymi z akt personalnych adwokat X nadaje się do dalszego wykonywania zawodu adwokata i czy nie utracił on rękojmi koniecznej do wykonywania tego zawodu.Adwokat X bowiem już jako aplikant adwokacki popełnił czyny sprzeczne z zasadami etyki zawodowej, za które został prawomocnie ukarany dyscyplinarnie w sprawach KD 1/58 i KD 4/58 - WKD 62/58. Obie te sprawy dotyczyły niedopuszczalnego zachowania się w życiu prywatnym, między innymi opilstwa. W sprawach KD 19/60 i KD 32/60 adwokat X został ukarany prawomocnie za jaskrawe lekceważenie obowiązków członka izby adwokackiej. Z akt osobowych wynika, że po uzyskaniu wpisu na listę adwokatów z siedzibą w N. adwokat X nie rozpoczął wtedy praktyki i uczynił to dopiero w maju 1959 r., po czym podjął w listopadzie tegoż roku starania o przeniesienie się do Y, co rada Adwokacka załatwiła odmownie.W marcu 1960 r. uzyskał przeniesienie siedziby z N do B po to, by w lutym 1961 r. przenieść się do Z., gdzie rzekomo miał uzyskać mieszkanie dzięki pomocy rodziny. Po tej ostatniej decyzji adwokat X tylko do 1 stycznia 1962 r. wykonywał zawód w Z., nie zawiadomił jednak Rady Adwokackiej ani o swym nowym adresie, ani też o zaprzestaniu wykonywania zawodu w Z., co było przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej.Jak wynika z załączonego do akt osobowych pisma, wyznaczony przez Radę Adwokacką substytut nie mógł doczekać się przekazania akt podręcznych spraw prowadzonych przez adwokata X. Dopiero na monit Rady Adwokackiej adwokat X złożył w tej sprawie oświadczenie.Wreszcie w końcu maja 1962 r. nastąpiło przekazanie spraw, ale w sposób niezbyt formalny, gdyż Rada Adwokacka musiała się upomnieć potem o protokół zdawczo-odbiorczy i o złożenie wyjaśnienia w jednej ze spraw, w której klient złożył skargę.Jak wynika z powyższych dowodów, adwokat X - mimo zaprzestania wykonywania zawodu z dniem 1 stycznia 1962 r. jeszcze przed tymczasowym zawieszeniem go w wykonywaniu czynności zawodowych przetrzymywał u siebie część spraw, których nie przekazał adwokatowi S. Nie wywiązywał się również z obowiązku podatkowego, co wynika z dokumentu załączonego do sprawy.Zawieszenie w czynnościach adwokata, który i tak samowolnie oraz bez wiedzy Rady Adwokackiej porzucił wykonywanie zawodu, nie jest praktycznie biorąc, żądną karą. W konkluzji więc rewizja wnosi o uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części i o wymierzenie obwinionemu za przewinienia opisane w pkt 3 i zarazem łącznie kary dyscyplinarnej wydalenie z adwokatury.Sąd Najwyższy, podzielając w zupełności motywy przytoczone w rewizji i mając na uwadze zarówno poprzednią karalność dyscyplinarną obwinionego, jak i jego karalność za przestępstwo z art. 215 § 2 k.k., uznał, że adwokat, który od wpisu na listę adwokatów w roku 1958 nie zdołał się ustabilizować w żadnej z wyznaczonych mu siedzib, a przez swoje postępowanie naraża klientów na szkody i przynosi ujmę adwokaturze, nie powinien pozostawać w szeregach adwokatury.