RAdw 25/62

SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 29 września 1962 r. sprawy adwokata X, obwinionego z art. 87 ustawy o ustroju adwokatury, z powodu rewizji założonej przez Ministra Sprawiedliwości od orzeczeń Wyższej Komisji Dyscyplinarnej dla spraw adwokatów z dnia 28 kwietnia 1962 r. sygnatura WKD 49/62 i WKD 47/62,1)zmienił zaskarżone orzeczenia w części dotyczących kar w ten sposób, że za każdy z przypisanych adwokatowi X czynów oraz łącznie skazał tegoż adwokata na karę dyscyplinarną wydalenia z adwokatury.2)nakazał pobranie od obwinionego kwoty 6.000 zł tytułem kosztów, postępowania we wszystkich instancjach.Uzasadnienie faktyczneMinister Sprawiedliwości wniósł rewizję od prawomocnych orzeczeń Wyższej Komisji Dyscyplinarnej dla spraw adwokatów z dnia 28 kwietnia 1962 r. w sprawach adwokata X, oznaczonych sygnaturami WKD 47/62 i WKD 49/62. Na zasadzie art. 100 ustawy o ustroju adwokatury (Tekst jednolity: Dz. U. z 1959 r. Nr 8, poz. 41) rewizja zarzuca wymienionym orzeczeniom oczywistą niesłuszność polegającą na wymierzeniu obwinionemu kar dyscyplinarnych zawieszenia w czynnościach zawodowych jako niewspółmiernie łagodnych w stosunku do stopnia zawinienia i wnosi o uchylenie tych orzeczeń w zaskarżonej części o wydanie wyroku co do istoty sprawy i wymierzenie adwokatowi X w każdej ze spraw poszczególnie i łącznie kary dyscyplinarnej wydalenia z adwokatury.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:W sprawie WDK 47/61 Wyższa Komisja Dyscyplinarna utrzymała w mocy orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej do spraw adwokatów w B. wymierzające obwinionemu karę dyscyplinarną zawieszenia w czynnościach zawodowych na okres jednego roku za to, że w sierpniu i wrześniu 1961 r. tj. w okresie tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych wystąpił kilkakrotnie przed Miejską Komisją Lokalową i Kolegium do Spraw Lokalowych w B.W sprawie WKD 49/62 Wyższa Komisja Dyscyplinarna utrzymała w mocy orzeczenie I instancji, na mocy której adwokat X ukarany został karą dyscyplinarną zawieszenia w czynnościach zawodowych na okres 8 miesięcy za to, że w latach 1959 i 1960 wpłacał do kasy zespołu adwokackiego, którego był członkiem, zainkasowane tytułem honorarium kwoty bez wyszczególnienia nazwisk klientów.Przewinienia jakich dopuścił się adwokat X, należą do rzędu poważnych, albowiem czy to przez występowanie przed organami władzy lokalowej w charakterze pełnomocnika stron w okresie tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych, czy też przez uniemożliwienie kontroli wpłat i wysokości osiąganych zarobków zostały naruszone w poważny sposób zasady ustrojowe adwokatury. Ponadto - nie mówiąc o kilku nierozstrzygniętych prawomocnie sprawach adwokata X o charakterze dyscyplinarnym, a nawet karnym - okolicznością obciążającą jest fakt prawomocnego skazania adwokata X w sprawie WKD 48/62 na karę dyscyplinarną nagany za zagrożenie w liście adwokackim doniesieniem karnym w razie nieuwzględnienia żądań mocodawcy.Należy także podkreślić, że adwokat X był już decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 maja 1953 r. skreślony z listy adwokatów jako niegodny wykonywania zawodu adwokata, i że dopiero na skutek prośby tegoż X Minister Sprawiedliwości wyraził w dniu 30 kwietnia 1955 r. zgodę na jego ponowny wpis na listę adwokatów.W tych warunkach należało uznać, że adwokat X nie daje rękojmi należytego wykonywania zawodu, wobec czego, uwzględniając wniosek rewizyjny, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.