RAdw 75/63

SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy adwokata Y z powodu rewizji założonej przez Ministra Sprawiedliwości od prawomocnego orzeczenia Wyższej Komisji Dyscyplinarnej z dnia 16 marca 1963 r. WKD 12/63,zmienił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej kary w ten sposób, że za przypisane przewinienie na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1963 r. o ua (Dz. U. z 1963 r. Nr 57, poz. 309) wymierzył obwinionej adwokatce Y karę pieniężną w kwocie 2.000 zł.Uzasadnienie faktyczneOrzeczeniem Wyższej Komisji Dyscyplinarnej do spraw adwokatów w Warszawie z dnia 16 marca 1963 r. w sprawie WKD 12/63 adwokatka Y skazana została na karę dyscyplinarną upomnienia za to, że dnia 30 listopada 1960 r. w S., będąc obrońcą A. i B., oskarżonych w sprawie 3952/60 Sądu Wojewódzkiego w Z. o znęcanie się nad M., istotnym świadkiem w tej sprawie, omawiała z M. treść pisma, jakie świadek ten miał złożyć do Sądu Wojewódzkiego w Z.Od tego orzeczenia złożył rewizję Minister Sprawiedliwości.Rewizja zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu oczywistą niesłuszność polegającą na wymierzeniu niewspółmiernie łagodnej kary upomnienia w stosunku do szkodliwości społecznej popełnionego czynu i karalności dyscyplinarnej obwinionej i wnosi o zmianę zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej kary przez wymierzenie obwinionej znacznie surowszej kary: zawieszenia w wykonywaniu czynności zawodowych.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja jest zasadna. Zaskarżone orzeczenie jest oczywiście niesłuszne w części dotyczącej wymiaru kary, gdyż nie uwzględnia ono znacznej szkodliwości społecznej popełnionego czynu i wniosków wynikających z karalności dyscyplinarnej obwinionej.Omawianie przez obrońcę oskarżonych ze świadkiem zgłoszonym przez stronę oskarżycielską treści oświadczenia czy podania, jakie świadek ten ma złożyć sądowi ze względu na potrzeby obrony klientów adwokata, jest poważnym przewinieniem, szczególnie jaskrawo kolidującym z zasadami godności i etyki adwokackiej.