RAdw 8/64

SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy adwokata R.K. na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od orzeczenia komisji Dyscyplinarnej Wojew. Izby Adwokackiej w A.,zmienił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej kary w ten sposób, że za przypisane czyny oraz łącznie, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o ustroju adwokatury, wymierzył obwinionemu adwokatowi R.K. karę dyscyplinarną nagany (...).Uzasadnienie faktycznePrawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej do Spraw Adwokatów w A. z dnia 21 września 1963 r. w sprawie KD 12/63 adwokat R.K. skazany został (dwukrotnie i łącznie) na karę dyscyplinarną upomnienia za to, że:1)w dniu 17 sierpnia 1960 r. w A przyjął poza zespołem od klientki F.J. zlecenie wniesienia pozwu oraz uzgadniał z nią, również poza zespołem, wysokość wynagrodzenia za wykonane czynności;2)w styczniu 1963 r., bez uprzedniej zgody swej klientki F.J., zlecił jej dłużnikowi W.J., by ten z należności przysługującej klientce przesłał kwotę 366 zł do kasy Zespołu Adwokackiego Nr 1 w A. na poczet należnego wynagrodzenia adwokackiego.Powyższe orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej zaskarżył rewizją nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości w części dotyczącej wymiaru kary i wnosił o zmianę zaskarżonego orzeczenia w tej części przez wymierzenie obwinionemu za każdy z popełnionych czynów kary nagany oraz o orzeczenie takiej samej kary łącznej.Rewizja podnosi, że wymierzona kara upomnienia za oba czyny jest łagodna w stosunku do szkodliwości społecznej przewinienia obwinionego adwokata R.K. oraz poprzedniej jego karalności dyscyplinarnej.Uzasadnienie prawneRozpoznając rewizję nadzwyczajną, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Trafnie podkreślono w rewizji nadzwyczajnej, że Komisja Dyscyplinarna nie uwzględniła przy wymiarze kary znacznej społecznej szkodliwości obu przewinień obwinionego. Zarówno bowiem przyjęcie przez adwokata zlecenia od klienta bez wiedzy kierownika zespołu, jak i uzgadnianie z klientem poza zespołem wysokości kwot tytułem wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną stanowią pogwałcenie podstawowych obowiązków zawodowych adwokata i naruszają postanowienia przewidziane w § 18 ust. 1 i § 20 ust. 1 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 marca 1958 r. w sprawie zespołów adwokackich.Jak wynika z akt sprawy, obwiniony przez dłuższy czas nie rejestrował omawianej sprawy w zespole i dopiero w roku 1962 doszło do ustalenia właściwej wysokości wynagrodzenia za prowadzenie sprawy i zarejestrowanie jej w zespole.Słuszny jest również zarzut nierozważenia przez Komisję Dyscyplinarną znacznej szkodliwości społecznej drugiego czynu obwinionego. Niedopuszczalne jest bowiem, jako szkodliwe dla dobrego imienia adwokatury, prowadzenie przez adwokata swoistej egzekucji przypadającego mu wynagrodzenia skierowanej do należności klientki, zasądzonej od dłużnika - bez zgody tej klientki i bez uprzedzenia jej o zamierzonej czynności.Słuszny jest wreszcie zarzut, że Komisja Dyscyplinarna nie wzięła pod uwagę dotychczasowej karalności obwinionego, co nie jest bez znaczenia dla wysokości kary dyscyplinarnej w sprawie niniejszej. Jak wynika bowiem z akt WKD 85/59, orzeczeniem Wyższej Komisji Dyscyplinarnej obwiniony był już skazany na karę upomnienia za kwestionowanie uprawnień kierownika zespołu do przeglądania korespondencji zawierającej zarzuty klienta przeciwko obwinionemu oraz - w związku z tym - za poniżenie godności kierownika zespołu.Z wyżej zatem przytoczonych względów zaskarżone orzeczenie należało zmienić w części dotyczącej kary w ten sposób, że za przypisane czyny oraz łącznie, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o ustroju adwokatury, wymierzono obwinionemu adwokatowi R.K. karę dyscyplinarną nagany.