Rw 1177/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk W. Winawer.Sędziowie: ppłk H. Laska (sprawozdawca), płk Z. Furtak.Prokurator: ppłk S. Wojtczak.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Edwarda K. skazanego wyrokiem Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie z dnia 17 września 1963 r. na podstawie art. 154 k.k.W.P. na karę 8 miesięcy aresztu za to, że dnia 29 czerwca 1963 r. w N. dopuścił się czynu hańbiącego honor i powagę Wojska Polskiego przez to, że będąc w stanie nietrzeźwym, przed gospodą gminnej spółdzielni "Samopomoc Chłopska" wszczął awanturę z osobami cywilnymi, w trakcie której uderzył ręką w twarz Alojzego H. i Łucję R., przy czym te ostatnią dusił rękami za szyję i ugryzł w rękę, szarpał się z Edwardem K., na którym podarł koszulę, a następnie włamał się do wspomnianej gospody, gdzie zdemolował urządzenia i spowodował straty na sumę 2.000 złotych.W skardze rewizyjnej obrońca kwestionował słuszność wymierzonej oskarżonemu kary oraz wnosił o złagodzenie kary i zawieszenie jej wykonania.Sąd Najwyższy postanowił skargę rewizyjną obrońcy pozostawić bez uwzględnienia, a wyrok Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego w Warszawie z dnia 17 września 1963 r. w sprawie Edwarda K. utrzymać w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Skarga rewizyjna błędnie powołuje się na zmniejszoną poczytalność oskarżonego spowodowaną jego silnym odurzeniem alkoholem. Stosownie do przepisu art. 16 § 2 k.k.W.P., do sprawcy, który w chwili popełnienia przestępstwa miał znacznie ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania postępowaniem, nie stosuje się przewidzianego w § 1 tego artykułu nadzwyczajnego złagodzenia kary, jeżeli tego rodzaju ograniczenie zdolności jest skutkiem odurzenia wynikającego z winy sprawcy.Skoro przepis art. 16 § 2 k.k.W.P. mówi o zawinionym odurzeniu sprawcy, to ma on na uwadze zarówno winę umyślną, jak i winę nieumyślną w rozumieniu art. 12 § 1 i 2 k.k.W.P. Wystarczy więc, żeby używający środków odurzających co najmniej mógł i powinien przewidzieć, że przez użycie tego rodzaju środków doprowadzi siebie do stanu odurzenia. Jest rzeczą powszechnie znaną, że alkohol powoduje stan nietrzeźwości, przy czym stopień nietrzeźwości zależy głównie od ilości wypitego alkoholu.Krytycznego wieczoru oskarżony wypił wspólnie ze swym bratem i kolegą 1 litr wódki. Spożywanie tak znacznej ilości alkoholu pozwala przyjąć, że oskarżony nie tylko mógł i powinien był przewidzieć, że wprawi się w stan nietrzeźwości, lecz że wprost godził się na odurzenie alkoholem.Jak więc wynika z art. 16 § 2 k.k.W.P., odurzenie alkoholem nie zmniejsza odpowiedzialności oskarżonego. Wprost przeciwnie, jego nietrzeźwość stanowi ustawową okoliczność obciążającą (art. 22 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu).Doprowadziwszy się do stanu nietrzeźwości oskarżony wywołał gorszące zajście przed gospodą spółdzielni "Samopomoc Chłopska". W szczególności napadł na Alojzego H. i Łucję R., uderzając ich ręką po twarzy, oraz dusił pod płotem Łucję R., a gdy wezwany na pomoc Edward K. wyrwał trzymaną przez oskarżonego kobietę, oskarżony rzucił się na niego, podarł na nim koszulę, zdjął mundur i rzucił na ziemię, kopnął Stanisława Ł., a następnie wtargnął do zamkniętej gospody i zdemolował jej urządzenia, wyrządzając szkodę na kwotę około 2 tysięcy złotych.Czyn oskarżonego miał więc charakter chuligański, co słusznie przyjął Sad I instancji na niekorzyść oskarżonego.Naruszając nietykalność cielesną oraz godność osobistą kilku przypadkowo napotkanych osób i niszcząc mienie społeczne, oskarżony wykazał jaskrawie lekceważący stosunek do obowiązującego porządku prawnego i zasad współżycia społecznego.Przy wymiarze kary Sąd wyrokujący miał na uwadze nienaganny do chwili popełnienia przestępstwa tryb życia oskarżonego.W tych warunkach orzeczona kara 8 miesięcy aresztu nie stanowi represji niewspółmiernie surowej.Towarzyszące popełnieniu przestępstwa znaczne napięcie złej woli oskarżonego, jak również znaczna szkodliwość społeczna tego rodzaju chuligańskich czynów nie dają podstawy do złagodzenia, a tym bardziej do warunkowego zawieszenia kary, zwłaszcza że stoi tu na przeszkodzie przepis art. 3 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o zaostrzeniu odpowiedzialności karnej za chuligaństwo.