Rw 22/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Porzecki. Sędziowie: płk dr W. Sieracki (sprawozdawca), ppłk C. Bakalarski.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk M. Nowak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 1975 r. na rozprawie sprawy Wacława H., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 158 § 1 k.k. w związku z art. 59 § 1 k.k. na karę 10 miesięcy aresztu wojskowego wraz z nawiązką w kwocie 500 zł na rzecz Wojewódzkiego Oddziału PCK w G., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Marynarki Wojennej z dnia 23 grudnia 1974 r.nie uwzględnił rewizji obrońcy i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca wnosił w swej rewizji o zmianę zaskarżonego wyroku przez poprawienie kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego - na art. 182 § 1 k.k. i złagodzenie wymierzonej mu kary aresztu wojskowego oraz warunkowe zawieszenie wykonania tej kary.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wywody rewizji, zmierzające do uzasadnienia zarzutu obrazy prawa materialnego przez zakwalifikowanie czynu oskarżonego z art. 158 § 1 k.k. w związku z art. 59 § 1 k.k. zamiast z art. 182 § 1 k.k., nie są przekonujące. Przede wszystkim podkreślić należy, że nie odpowiada wynikom przewodu sądowego zawarte w rewizji twierdzenie, iż motywem opisanego w zaskarżonym wyroku działania oskarżonego Wacława H. była chęć udzielenia pomocy nieletniemu Andrzejowi B., który - zdaniem skarżącego - został bezprawnie zaatakowany przez Pawła K. Przesłuchany bowiem w czasie rozprawy głównej pokrzywdzony Paweł K. wiarygodnie stwierdził, że siedząc na ławce w pobliżu poczekalni dworca PKS został bez żadnego powodu zaatakowany najpierw przez Andrzeja B., a następnie pobity przez oskarżonego oraz Mirosława B. (prawomocnie skazanego) i Andrzeja B. Wiarygodność zeznań Pawła K. nie może być skutecznie kwestionowana, gdyż z treści zeznań bezstronnego obserwatora Bolesława P. wyraźnie wynika, że nie Paweł K. był napastnikiem, lecz oskarżony i będące w jego towarzystwie wymienione uprzednio osoby (...). Paweł K. w wyniku pobicia go doznał obrażeń ciała w postaci zasinienia obu powiek oka lewego, wylewu krwawego pod spojówką oka lewego oraz rany tłuczonej śluzówki wargi górnej. W tym kontekście należy wyrazić pogląd, że powstały w wyniku pobicia skutek w postaci zasinienia powiek oka oraz wylewu krwawego pod spojówką oka, będącego narządem wyjątkowo wrażliwym na wszelkie urazy mechaniczne i w związku z tym wysoce podatnym na poważne uszkodzenia, pozwala przyjąć, iż istniało bezpośrednie niebezpieczeństwo chociażby tylko częściowego pozbawienia pokrzywdzonego wzroku, a więc że sprawcy pobicia narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia w ujęciu art. 158 § 1 k.k..Z tych względów należało stwierdzić, że skazanie oskarżonego za opisane na wstępie przestępstwo określone w art. 158 § 1 k.k. nastąpiło zgodnie z wynikami przewodu sądowego.Zawarty w rewizji zarzut wymierzenia oskarżonemu rażąco surowej kary nie jest zasadny. Wspomniano już uprzednio, że pobicie Pawła K. było w swym przebiegu zdarzenia drastyczne (...). W świetle tych okoliczności wymierzona oskarżonemu kara, nawet przy daleko idącym uwzględnieniu faktu, że dotychczas prowadził on nienaganny tryb życia, a w czasie rozprawy głównej okazał skruchę, nie może być uznana za rażąco surową, skoro kara ta grawituje ku dolnej granicy tej kary, jaką można było wymierzyć stosując przepis art. 59 § 1 k.k. W sprawie brak takich szczególnych okoliczności, które w myśl art. 59 § 2 k.k. uzasadniałyby warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności.