Rw 411/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Porzecki. Sędziowie: ppłk C. Gajewski (sprawozdawca), płk S. Mendyka.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: kpt. R. Krajewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu na rozprawie sprawy Mieczysława G., skazanego nieprawomocnie za czyn z art. 318 i art. 156 § 2 w związku z art. 59 § 1 k.k. na 1 rok i 8 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 23 marca 1972 r.,nie uwzględnił rewizji oskarżonego i powołany wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Oskarżony w złożonej przez siebie rewizji, zarzucając wymierzenie rażąco surowej kary, wniósł o jej złagodzenie. W motywach rewizji podniesiono, że brat oskarżonego Tadeusz G. był inicjatorem awantury oraz był bardziej agresywny, a mimo to został skazany na łagodniejszą karę.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, oraz obrońcy wnoszącego o złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd I instancji wymierzając oskarżonemu karę miał na uwadze podniesione w rewizji oskarżonego okoliczności, a w szczególności drugorzędną rolę oskarżonego oraz to, że inicjatywa przestępcza należała do brata oskarżonego, Tadeusza G. Podkreślić jednak należy, że oskarżony, będąc żołnierzem, dopuścił się naruszenia dwóch przepisów ustawy karnej, a mianowicie przepisu art. 318 i 156 § 2 k.k., gdy tymczasem jego brat naruszył tylko jeden przepis ustawy, a mianowicie art. 156 § 2 k.k. Wynika z tego, że sytuacja oskarżonego nie może być taka sama jak jego młodszego brata będącego osobą cywilną.Autorytet, szacunek i powaga, jaką się cieszy Ludowe Wojsko Polskie wśród społeczeństwa, wkłada na żołnierzy, będących w istocie przedstawicielami wojska, obowiązek rygorystycznego przestrzegania obowiązujących przepisów prawa i norm współżycia społecznego. Każdy wyłom w tych zasadach rodzi w odczuciu społecznym ujemne reperkusje dla wojska jako całości.W tej sytuacji Sąd Najwyższy nie dopatruje się w wymierzonej oskarżonemu karze rażącej niewspółmierności i dlatego nie znajduje podstaw do jej złagodzenia.