Rw 971/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk W. Winawer.Sędziowie: mjr H. Kwaśny (sprawozdawca), ppłk C. Lipski.Prokurator: ppłk W. Ciechanowicz.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Leona Z. skazanego wyrokiem Sądu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy z dnia 5 sierpnia 1963 r. za przestępstwo z art. 257 § 1 k.k. na karę 1 roku więzienia za to, że w dniu 20 maja 1963 r. w N. dopuścił się zaboru w celu przywłaszczenia sumy 2,700 zł na szkodę Mikołaja P.Obrońca wnosił w swej skardze rewizyjnej o złagodzenie kary pozbawienia wolności orzeczonej oskarżonemu. Skarżący podnosił, że "kara jednego roku więzienia jest niewspółmiernie surowa, jeżeli się uwzględni bardzo niski poziom intelektualny oskarżonego Leona Z. i jego nienaganną dotychczasową przeszłość".Sąd Najwyższy, w uwzględnieniu skargi rewizyjnej obrońcy, postanowił zmienić wyrok Sądu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy z dnia 5 sierpnia 1963 r. w sprawie Leona Z. przez złagodzenie orzeczonej mu kary do 8 miesięcy więzienia.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził m. i. następujący pogląd prawny: (...) Wzięta pod uwagę przy wymiarze kary przez Sąd I instancji jako okoliczność obciążająca nagminność tego rodzaju przestępstw nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Ani oskarżony ani przesłuchani na rozprawie świadkowie nie stwierdzili, żeby tego rodzaju przestępstwa na terenie Pomorskiego Okręgu Wojskowego były popełniane nagminnie i żeby w związku z tym wymagały wzmożonej represji karnej. Nagminność popełniania określonego rodzaju przestępstw może stanowić okoliczność obciążającą tylko wtedy, gdy jest ona notorycznie znana. Ponieważ przewód sądowy nie wykazał, żeby oskarżony w chwili popełnienia przestępstwa wiedział o tym, iż tego rodzaju czyny ze względu na nagminność ich popełniania wymagają surowszego napiętnowania, ani też nie wykazał, żeby fakty nagminności popełniania tego rodzaju kradzieży były notorycznie znane, przeto brak było podstaw do uznania - przy wymiarze kary - tej okoliczności za okoliczność obciążającą.W świetle powyższego, skoro z jednej strony odrzuca się przyjęte przez Sąd I instancji okoliczności obciążające, a z drugiej oprócz istniejących przyjmuje się nowe istotne okoliczności łagodzące, które w znacznym stopniu łagodzą stopień zawinienia oskarżonego - instancja rewizyjna uważa za stosowne uwzględnić wnioski skargi rewizyjnej i orzeczoną oskarżonemu karę złagodzić do wysokości szczegółowo zakreślonej w sentencji.