V CSK 35/21

Sygn. akt V CSK 35/21 POSTANOWIENIE Dnia 9 marca 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa T. K. i B. K. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "G." w K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 marca 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki B. K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. akt I ACa (…), I ACz (…) 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) przyznaje ze Skarbu Państwa Sądu Apelacyjnego w (…) na rzecz adw. Ł. K. wynagrodzenie w kwocie 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych podwyższone o stawkę podatku VAT tytułem udzielenia powodom nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie 2 podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Skarżąca przedstawiła dwa zagadnienia prawne dotyczące uprawnienia posiadacza nieruchomości do dochodzenia zwrotu nakładów, w tym koniecznych, na podstawie art. 226 w zw. z 230 k.c. lub art. 676 k.c. bądź też na podstawie art. 753 § 2 k.c. oraz czy prace adaptacyjne stanowią nakłady konieczne, nakłady inne niż konieczne w rozumieniu art. 226 k.c., czy ulepszenia w rozumieniu art. 676 k.c. a w razie odpowiedzi przeczącej jakimi kryteriami należy się kierować przy ustalaniu czy wykonywane prace stanowią nakłady konieczne, nakłady inne niż konieczne, ulepszenia lub prace adaptacyjne. Sformułowane zagadnienie prawne powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, natomiast nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia, a do takiego rezultatu zmierza wniosek w tym zakresie, zwłaszcza w zakresie zagadnienia drugiego i uzasadnienia wniosku, w którym skarżąca zmierza do przedstawienia własnej wersji stanu faktycznego. Ponadto, mimo że w uzasadnieniu wniosku wskazuje na fakt zawarcia umowy, pomija treść art. 676 k.c. i 230 k.c. in fine w zakresie w jakim odsyłają do postanowień umownych. Strony łączyła umowa zawierająca postanowienia o ponoszeniu wszelkich kosztów nakładów przez najemcę, co skarżąca potwierdziła w porozumieniu z 2014 r. zrzekając się wszelkich roszczeń o zwrot nakładów (ulepszeń) w lokalu użytkowym. Wiążą je zatem postanowienia umowy i rozstrzygnięcie zagadnień pozostaje 3 bez wpływu na rozstrzygnięcie. Nie stanowi bowiem istotnego zagadnienia prawnego taki problem prawny, którego rozstrzygnięcie nie miałoby żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w stanie faktycznym ustalonym przez Sąd drugiej instancji. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz pozwanej nie orzeczono, bowiem jej wniosek o ich zasądzenie nie dotyczy etapu przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie § 4 ust. 1 i 3, § 2 ust. 7 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714). jw