V CZ 11/16

Sygn. akt V CZ 11/16 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący) SSN Marian Kocon (sprawozdawca) SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa […] Banku […] S.A. w K. przeciwko E. A. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 kwietnia 2016 r., zażalenia pozwanej na wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt III Ca […], oddala zażalenie. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 29 października 2015 r. Sąd Okręgowy w G. uchylił wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 30 stycznia 2015 r., w sprawie z powództwa […] Banku […] Spółki Akcyjnej w K. przeciwko E. A., o zapłatę. Orzeczenie zaskarżyła pozwana zarzucając naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z art. 368 § 1 pkt 2 k.p.c. i art. 380 k.p.c. Pozwana wniosła o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3941 § 11 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W judykaturze Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że celem takiego zażalenia jest poddanie pod kontrolę prawidłowości uchylenia przez sąd drugiej instancji orzeczenia sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego postępowania, co może nastąpić jedynie w wypadkach przewidzianych w art. 386 k.p.c. Taka konstrukcja oznacza, że Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu zażalenia nie może oceniać stanowiska sądu drugiej instancji co do meritum sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 sierpnia 2013 r., II CZ 26/13, niepubl.). Orzecznictwo Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje, że nierozpoznanie istoty sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c. występuje wtedy, gdy sąd pierwszej instancji zaniechał zbadania materialnej podstawy żądania pozwu lub zarzutów merytorycznych przeciwstawionych zgłoszonemu roszczeniu. W rozważanej sprawie taka sytuacja występuje. Sąd Rejonowy oddalił kluczowe wnioski dowodowe strony powodowej jako wniesione z uchybieniem art. 217 § 2 k.p.c., w konsekwencji oddalił powództwo, gdyż powód nie wykazał istnienia zobowiązania, wysokości jego roszczenia jak też podstawy odpowiedzialności pozwanej. Sąd Okręgowy przyjął odmienną ocenę prawną i uznał, że pominięcie dowodów przedstawionych przez powoda nastąpiło z naruszeniem art. 217 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie aktualizuje potrzebę oceny żądania zgłoszonego w pozwie, zaś w tym zakresie Sąd Rejonowy zaniechał ustaleń faktycznych jak też nie 3 dokonał oceny prawnej. Tym samym, uchylenie wyroku Sądu Rejonowego na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. należy uznać za uzasadnione. Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak wyżej. aw db