V K 739/60

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Potępa (sprawozdawca). Sędziowie: M. Grudziński, M. Barciszewski. Prokurator: T. Garlicki.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Michała P. oskarżonego z art. 9 dekretu z dnia 29 października 1952 r. (Dz. U. Nr 44, poz. 301), po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 8 kwietnia 1960 r., na podstawie art. 394-396, 383 pkt 2, 388 § 1 k.p.k.uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneMichał P. został skazany wyrokiem Sądu Powiatowego w Krasnymstawie z dnia 5 grudnia 1959 r. z art. 9 dekretu z dnia 29 października 1952 r. (Dz. U. Nr 44, poz. 301) w związku z § 2 pkt 1 zarządzenia Ministra Skupu z dnia 16 kwietnia 1954 r. (M. P. Nr 515) za to, że nabył w celach zarobkowych od Stanisława D. tucznika wagi około 120 kg, którego miał zamiar zabić, a mięso sprzedać z zyskiem - na karę 6 miesięcy więzienia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat oraz 1.000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na miesiąc więzienia.Sąd Wojewódzki w Lublinie, rozpoznając sprawę na skutek rewizji oskarżonego, wyrokiem z dnia 8 kwietnia 1960 r. zaskarżony wyrok uchylił i Michała P. uniewinnił od zarzutu aktu oskarżenia.Od powyższego wyroku założył rewizję nadzwyczajną Prokurator Generalny PRL.Rewizja zarzuca zaskarżonemu wyrokowi obrazę art. 9 dekretu z dnia 29 października 1952 r. (Dz. U. Nr 44, poz. 301) polegającą na niesłusznym uniewinnieniu oskarżonego od tego zarzutu, mimo że nabycie przezeń prywatnie tucznika wbrew przepisom zarządzenia Ministra Skupu z dnia 30 sierpnia 1955 r. w sprawie obrotu zwierzętami rzeźnymi (M. P. Nr 78, poz. 946) zawierało znamiona wprowadzenia towaru reglamentowanego do obrotu, oraz wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku sądu rewizyjnego i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w Lublinie do ponownego rozpoznania w innym składzie.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku, sąd uznał, że wynikami przewodu sądowego nie zostało ustalone, aby oskarżony, nabywając tucznika, zamierzał wprowadzić go do obrotu, co jest niezbędne dla bytu przestępstwa z art. 9 cytowanego dekretu z dnia 29 października 1952 r.Tego rodzaju ocena prawna działania oskarżonego jest błędna.Rozporządzenie Ministra Skupu z dnia 30 sierpnia 1955 r. (Monitor Polski Nr 78, poz. 946) w sprawie obrotu zwierzętami rzeźnymi określiło wyraźnie warunki, w jakich obrót ten może nastąpić, oraz wskazało podmiotowo osoby, które mogą nabywać i sprzedawać zwierzęta rzeźne.Z przepisów tego rozporządzenia wynika, że w zasadzie nabywanie zwierząt rzeźnych przez osoby nie posiadające gospodarstw jest zabronione (§ 3); tuczniki są towarem reglamentowanym i obrót nimi jest dopuszczalny w szczególnych warunkach (§ 6 pkt 4). Wyjątkowo § 7 pkt 1 przewiduje możliwość nabycia trzody chlewnej także przez robotników mających warunki do prowadzenia tuczu, ale tylko na targowiskach i spędach dla dalszego chowu na własne potrzeby, i to trzody chlewnej o wadze 45-86 kg, pod warunkiem uzyskania zaświadczenia stwierdzającego uprawnienia do nabycia.Odmienna błędna ocena prawna dokonana przez Sąd II instancji pociąga za sobą konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.