V K 779/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Dziowgo.Sędziowie: Z. Kapitaniak (sprawozdawca), S. Kalinowski, S. Dąbrowski, Z. Chełmicki, M. Paluch, S. Kotowski.Prokurator: S. Markowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Wacława P. oskarżonego z art. 215 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 września 1961 r. utrzymującego w mocy wyrok Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 24 stycznia 1961 r. na podstawie art. 394-396, 400, 387 pkt 2 w związku z art. 383 pkt 2 k.p.k.zmienił oba powyższe wyroki w orzeczeniu o karze w ten sposób, że obok wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności orzekł utratę prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat (...).Sąd Wojewódzki w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 stycznia 1961 r. skazał oskarżonego Wacława P. z art. 215 § 1 k.k. na karę 5 lat więzienia za to, że prowadząc w stanie nietrzeźwym z nadmierną szybkością oraz wbrew przepisom o ruchu pojazdów na drogach publicznych samochód marki "Warszawa", najechał na znajdujący się na zakręcie motorower marki "Jawa", w wyniku czego sprowadził niebezpieczeństwo katastrofy w komunikacji lądowej oraz śmierć kierowcy motoroweru Czesława C.Sąd Najwyższy, rozpoznając niniejszą sprawę na skutek rewizji oskarżonego, wyrokiem z dnia 27 września 1961 r. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Oba powyższe wyroki zaskarżył rewizją nadzwyczajną Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego.Rewizja zarzuca obrazę art. 31 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434) z powodu nieorzeczenia za czyn przypisany oskarżonemu Wacławowi P. obligatoryjnej kary dodatkowej utraty prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych i wnosi o zmianą zaskarżonego wyroku w części dotyczącej wymiaru kary przez orzeczenie co do oskarżonego Wacława P. - na podstawie art. 31 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434) - kary dodatkowej utraty prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych na stosowny okres.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy w składzie powiększonym wyraził następujący pogląd prawny:W uzasadnieniu wyroku Sąd Najwyższy zaznaczył, że "Sąd Wojewódzki, mimo skazania oskarżonego za przestępstwo pozostające w związku z naruszeniem w stanie nietrzeźwości obowiązków kierowcy pojazdu mechanicznego, nie orzekł - wbrew treści art. 31 § 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu - utraty prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych na stosowny okres".Uchybienia tego Sąd Najwyższy nie mógł naprawić, a to wobec braku rewizji prokuratora.Podzielając słuszność przedstawionego wyżej stanowiska Sądu Najwyższego, należy podkreślić, że art. 31 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu (Dz. U. Nr 69, poz. 434) jest przepisem ogólnym i dlatego ma zastosowanie przy skazaniu kierowcy pojazdu mechanicznego za przestępstwo popełnione w stanie nietrzeźwym w związku z naruszeniem obowiązków prowadzącego pojazd mechaniczny, zakwalifikowane z części szczególnej kodeksu karnego, np. - jak w sprawie niniejszej - z art. 215 § 1 k.k.Wobec oczywistego naruszenia przepisu prawa należało orzec jak w sentencji wyroku.