V K 81/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: M. Paluch.Sędziowie: M. Fic, A. Górski (sprawozdawca).Prokurator: S. MajewskiSentencjaSąd Najwyższy w sprawie Piotra K. oskarżonego z art. 11 ustawy z dnia 1 lipca 1958 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 224), po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej od prawomocnego nakazu karnego z dnia 11 lutego 1961 r. Sądu Powiatowego w Nysie, na podstawie art. 394-396, 400, 383 pkt 2, 388 § 1 k.p.k.uchylił zaskarżony nakaz karny i na podstawie art. 3 lit. a) k.p.k. postępowanie karne w sprawie umorzył (...).Piotr K. został skazany nakazem karnym Sądu Powiatowego w Nysie z dnia 11 lutego 1961 r., na podstawie art. 11 ustawy z dnia 1 lipca 1958 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 224), na 300 zł grzywny za to, że dnia 11 listopada 1960 r. w N. na placu targowym sprzedawał obuwie męskie, nie posiadając wymaganych uprawnień handlowych.Nakaz ten uprawomocnił się wobec niewniesienia sprzeciwu przez strony.Od powyższego nakazu założył rewizję nadzwyczajną na korzyść Piotra K. Prokurator Generalny PRL.Rewizja nadzwyczajna zarzuca obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na skazaniu oskarżonego Piotra K. z art. 11 ustawy z dnia 1 lipca 1958 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 224), aczkolwiek w czynie jego brak jest znamion przestępstwa.W konkluzji rewizja wnosi o uchylenie nakazu karnego Sądu Powiatowego w Nysie z dnia 11 lutego 1961 r. i o umorzenie postępowania na zasadzie art. 3 lit. a) k.p.k.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja nadzwyczajna jest słuszna.Zaskarżone orzeczenie wydane zostało z obrazą przepisu prawa materialnego polegającą na skazaniu oskarżonego Piotra K. z art. 11 ustawy z dnia 1 lipca 1958 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 224), chociaż w czynie oskarżonego brak jest znamion przestępstwa.Z wyjaśnień oskarżonego Piotra K. oraz z zeznań świadków Jana K. i Bolesława T. wynika, że oskarżony jest z zawodu szewcem i prowadzi własny warsztat szewski, a w dniu 11 listopada 1960 r., sprzedając obuwie, miał tylko kartę rzemieślniczą. W związku z tym, że oskarżony nie miał przy sobie karty rejestracyjnej, sporządzono protokół z dnia 11 listopada 1960 r.Jak wynika z załączonego do niniejszej rewizji nadzwyczajnej odpisu karty rejestracyjnej, oskarżony Piotr K. uzyskał z Prezydium Miejskiej Rady Narodowej - Wydział Finansowy w O. kartę rejestracyjną dla siebie na prowadzenie w dniach od 1 listopada do 31 grudnia 1960 r. warsztatu szewskiego (naprawa i wyrób obuwia).Zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 lipca 1958 r. (Dz. U. Nr 49, poz. 241) sprzedaż wyrobów własnej produkcji rzemieślniczej na targowiskach w dni targowe i jarmarczne osobiście przez wytwórcę nie wymaga zezwolenia przewidzianego w § 3 pkt 1 tegoż rozporządzenia, jeżeli sprzedający ma kartę rzemieślniczą i kartę rejestracyjną.Skoro więc oskarżony Piotr K. sprzedawał w dniu 11 listopada 1960 r., a więc w dniu targowym (w N. dniami targowymi są wtorki i piątki, jak o tym świadczy załączona informacja urzędowa z dnia 4 sierpnia 1961 r.), obuwie własnej produkcji, mając kartę rzemieślniczą i kartę rejestracyjną, to w działaniu jego brak było znamion przestępstwa z art. 11 ustawy z dnia 1 lipca 1961 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 224).Z podanych wyżej względów nakaz karny Sądu Powiatowego w Nysie z dnia 11 lutego 1961 r. należało uchylić, a postępowanie karne przeciwko Piotrowi K. na podstawie art. 3 lit. a) k.p.k. - umorzyć.Z tych zasad Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.