Z 13/81

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk C. Bakalarski (sprawozdawca). Sędziowie: płk W. Morawski, płk E. Olczak.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk J. Rulewski. SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza N. o wydanie wyroku łącznego, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 1981 r. zażalenia skazanego na podstawie Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 23 kwietnia 1981r.nie uwzględnił zażalenia w sprawie Tadeusza N. i zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd pierwszej instancji ustalił, że w sprawie Tadeusza N., skazanego wyrokami Sądu Rejonowego w Z. z dnia 30 maja 1979 r. za przestępstwo popełnione w dniu 18 stycznia 1979 r. i Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 27 maja 1980 r. za przestępstwo popełnione w czasie od połowy 1978 r. do lutego 1980 r., brak podstaw prawnych do wydania wyroku łącznego. ponieważ przestępstwo objęte wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w N. popełnione zostało przez skazanego nie przed, lecz po wydaniu wyroku przez Sąd Rejonowy w Z., a więc po wydaniu pierwszego z tych wyroków.Skazany Tadeusz N. uważa postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w N. za krzywdzące, skoro pierwszy wyrok zapadł dnia 30 maja 1979 r., przestępstwa zaś określonego w art. 124 § 2 k.k. dopuścił się według stwierdzeń Wojskowego Sądu Okręgowego w N. już w 1978 r.Zażalenie jest bez zasadne.Przestępstwo określone w art. 124 § 2 k.k., za które Wojskowy Sąd Okręgowy w N. skazał Tadeusza N., jest przestępstwem o tzw. wieloczynowo określonych znamionach. Charakteryzuje się więc nie pojedynczym czynem, lecz obejmuje szerszą działalność. W wypadku skazanego Tadeusza N. polega ona na tym, że od połowy 1978 r. zbierał wiadomości stanowiące tajemnicę państwową w celu przekazania ich obcemu wywiadowi i działalność tę kontynuował do pierwszych dni lutego 1980 r. W działalności tej nie przeszkadzało mu popełnienie w dniu 18 stycznia 1979 r. innego przestępstwa, a mianowicie określonego w art. 208 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k., za które wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 30 maja 1979 r. skazany został z zastosowaniem art. 61 k.k. na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności i 5.000 zł grzywny.W zażaleniu swym skazany wyeksponował początkowy czas tej działalności, pominął zaś całkowitym milczeniem okres jej zakończenia, co nastąpiło znacznie po wydaniu wyroku przez Sąd Rejonowy w Z., a mianowicie w pierwszych dniach lutego 1980 r. Skoro czyn skazanego, zakwalifikowany jako przestępstwo określone w art. 208 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k., za który skazano go w dniu 30 maja 1979 r., popełniony został w styczniu 1979 r., a więc dokonany w czasie kontynuowania innego, zupełnie niezależnego przestępstwa określonego w art. 124 § 2 k.k., zakończonego dopiero w początku lutego 1980 r., to oczywistą jest rzeczą, że przestępstwo polegające na wypełnieniu ustawowych znamion czynu określonego w art. 124 § 2 k.k., jakkolwiek rozpoczęte przed wydaniem pierwszego z wchodzących w rachubę wyroków, popełnione było także po jego wydaniu.Rozważania te pozwalają na wyrażenie następującego poglądu prawnego:Jeżeli sprawca w czasie realizacji przestępstwa określonego w art. 124 § 2 k.k., a polegającego na zbieraniu wiadomości w celu ich udzielenia obcemu wywiadowi, popełni inne przestępstwo, za które zostanie skazany prawomocnym wyrokiem, po czym kontynuuje już wcześniej rozpoczęte przestępstwo, za które dopiero później zostanie skazany, to brak podstaw do twierdzenia, że przestępstwo wprawdzie rozpoczęte przed wydaniem pierwszego wyroku zostało zakończone przed jego wydaniem, a zatem brak również podstaw do wydania wyroku łącznego.