II DSI 46/19

Sygn. akt II DSI 46/19 POSTANOWIENIE Dnia 8 lipca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Przesławski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Adam Tomczyński Elżbieta Mazur-Orlik (ławnik Sądu Najwyższego) Protokolant Katarzyna Wojnicka przy udziale Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego dla (…) okręgu regionalnego Waldemara Moncarzewskiego w sprawie prokurator A. F. po rozpoznaniu w Izbie Dyscyplinarnej na rozprawie w dniu 8 lipca 2020 r. zażalenia wniesionego przez obrońcę obwinionej od postanowienia Sądu Dyscyplinarnego dla Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym z dnia 3 grudnia 2018 r., sygn. akt PK I SD (…) na podstawie art. 437 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego w związku z art. 171 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze postanowił: zmienić postanowienie Sądu Dyscyplinarnego dla Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym z dnia 3 grudnia 2018 r., sygn. akt PK I SD (…) i przyznać od Skarbu Państwa na rzecz obwinionej kwotę 336 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę przed Sądem Dyscyplinarnym przy Prokuratorze Generalnym. 2 UZASADNIENIE Sąd Dyscyplinarny dla Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym postanowieniem z dnia 3 grudnia 2018 r., sygn. akt PK I SD (…) odmówił uwzględnienia wniosku obwinionej A. F. o zwrot kosztów dojazdu na rozprawę przed Sądem Dyscyplinarnym przy Prokuratorze Generalnym. Zażalenie od powyższego postanowienia Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym z dnia 3 grudnia 2018 r. wywiódł obrońca obwinionej, zaskarżając je w całości na korzyść obwinionej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił „obrazę art. 166 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1767 z późn. zm.) w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 kpk poprzez całkowite nieuwzględnienie powołanych przepisów przy rozpoznaniu wniosku obwinionej o zwrot kosztów dojazdu na rozprawę w dniu 14 listopada 2018 r., co skutkowało wydaniem niesłusznego postanowienia z dnia 3 grudnia 2018 r. sygn. PK I SD 63.2018 o odmowie uwzględnienia tego wniosku”. Na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. obrońca obwinionej wniósł o „uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznanie obwinionej prokurator A. F. tytułem zwrotu kosztów dojazdy na rozprawę łącznie kwoty 336 zł”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W ocenie Sądu Najwyższego wywiedzione przez obrońcę obwinionej zasługiwało na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 166 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi Skarb Państwa. W kwestiach nieuregulowanych szczegółowo w ustawie, stosownie do treści art. 171 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania karnego. Art. 616 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postepowania karnego zawiera definicje kosztów 3 procesu. Przepis ten stanowi, że do kosztów procesu należą koszty sądowe i uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika. Do uzasadnionych wydatków należy zaliczyć także koszty związane z uczestnictwem strony w postępowaniu, w tym koszty dojazdów na rozprawy. Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. akt II DSI 13/19: „przepis art. 166 ustawy – Prawa o prokuraturze nie daje natomiast podstawy do żądania zwrotu wydatków, które obwiniony poniósł w związku z toczącym się postępowaniem dyscyplinarnym. Poza zakresem tych kosztów pozostają bowiem uzasadnione wydatki stron, które co do zasady powinny być pokrywane przez obwinionego. Możliwość taka rysuje się dopiero w przypadku umorzenia postępowania lub uniewinnienia obwinionego, poprzez odpowiednie zastosowanie art. 616 § 1 pkt 2 oraz art. 632 KPK.”. Mając to na uwadze, w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka do przyznania na rzecz obwinionej zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę. Wobec powyższego, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.