I K 1192/51

SentencjaSąd Najwyższy przy udziale Prokuratora Generalnej Prokuratury na rozprawie rewizyjnej dnia 7 kwietnia 1952 r. w sprawie Z.L. i St.D., oskarżonych z art. 23 k.k. w związku z art. 23 rozporządzenia Prezydenta z dnia 23 grudnia 1927 r., po rozpoznaniu rewizji oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku Nr IV. K. 64/51 z dnia 14 czerwca 1951 r. - na podstawie art. 375, 383 punkty 2 i 3, 388 § 1, 459 k.p.k. i art. 4 dekr. o o.s.k.:1)uchyla zaskarżony wyrok,2)oskarżonych Z.L. i St.D. uznaje za winnych przestępstwa z art. 164 § 1 k.k., popełnionego przez to, iż w Gdańsku we wrześniu 1950 r. wzięli udział w zabraniu, mającym na celu przestępstwo nielegalnego wyjazdu za granicę, i za to skazuje ich...Uzasadnienie faktyczneW czynach oskarżonych, ustalonych w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, nie ma znamion usiłowania przestępstwa nielegalnego przekroczenia granicy, czy też pomocy do jej przekroczenia, gdyż oskarżeni, a także osoby, którym pomocy mieli udzielić, nie podjęły jeszcze działania skierowanego bezpośrednio do urzeczywistnienia zamiaru bezprawnego przekroczenia granicy Państwa Polskiego. Oskarżeni zostali aresztowani po odbyciu narady w sprawie wyjazdu za granicę, na której nie ustalono nawet terminu wyjazdu.Były to więc tylko czynności przygotowawcze do popełnienia wspomnianych przestępstw.Nie wynika z tego, by opisane zachowanie się oskarżonych miało być bezkarne.Oskarżeni odbyli z końcem września 1950 r. zebranie, na którym wraz z innymi osobami omawiali plan nielegalnego wyjazdu za granicę, podzielili role przy urzeczywistnienia tego planu i przewidzieli różne możliwości w razie spotkania organów W.O.P.W czynie tym mieszczą się znamiona przestępstwa z art. 164 k.k. i to przestępstwo należało przypisać oskarżonym i wymierzyć im karę odpowiadającą przewinieniu i wymaganiom represji karnej, przy uwzględnieniu stopnia szkodliwości społecznej czynu oskarżonych...Z tych powodów orzeczono, jak w sentencji.