I K 1274/52

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes K. Bzowski (sprawozdawca). Sędziowie: J. Zembaty, Z. Kapitaniak. Prokurator: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Mariana W. osk. z art. 225 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 26 września 1952 r., na podstawie art. 375, 388 § 2 k.p.k., art. 2 k.k., art. 4 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o amnestii z dn. 22.XI.1952 r. (Dz. U. Nr 46, poz. 309) utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, łagodząc na mocy amnestii karę więzienia dożywotniego na karę więzienia 12 lat.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 26 września 1952 r. Marian W. został skazany z art. 225 k.k. na karę dożywotniego więzienia za to, że wystrzałami z karabinu zabił umyślnie najpierw Stanisława G., a następnie Andrzeja G. Kara powyższa została przez Sąd Wojewódzki złagodzona na mocy ustawy o amnestii z dn. 22.II.1947 r. do 15 lat więzienia.Rewizja oskarżonego wnosi o zmianę tego wyroku przez obniżenie kary.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Okoliczności podniesione przez rewizję, zresztą już częściowo uwzględnione przez Sąd, nie uzasadniają wniosku, iż kara wymierzona oskarżonemu jest rażąco niewspółmierna, jeśli się uwzględni okoliczności obciążające oskarżonego, podniesione również przez Sąd w uzasadnieniu wyroku, a w szczególności sposób i okoliczności dokonanej zbrodni. Okolicznościami tymi są: rzucenie granatu do mieszkania Stanisława G. przed zastrzeleniem go, kopanie nogami w głowę Andrzeja G. po daniu do niego 3-ch strzałów, terroryzowanie ludzi dalszymi strzałami, wysoce kłamliwe zachowanie się oskarżonego w sądzie. Okoliczności te wskazują na bardzo wysoki stopień nasilenia złej woli oskarżonego, co w zupełności, przy uwzględnieniu stopnia wielkiej szkodliwości społecznej czynu oskarżonego, uzasadnia surowy wymiar kary.Przechodząc do kwestii, którą ustawę amnestyjną należy zastosować do czynu oskarżonego, czy ustawę z dn. 22.II.1947 r. czy też ustawę z dn. 22.XI.1952 r. wydaną po osądzeniu tej sprawy przez Sąd Wojewódzki i obowiązującą w chwili sądzenia tej sprawy w drugiej instancji, Sąd Najwyższy doszedł do następującego wniosku: W myśl art. 2 i 92 k.k. należy zastosować ustawę obowiązującą w chwili sądzenia sprawy w II-ej instancji, o ile ustawa dawna nie jest względniejsza dla sprawcy.Ustawa z dn. 22.XI.1952 r. w konkretnym przypadku jest względniejsza dla sprawcy. Wprawdzie przepis art. 9 ust. 3 tejże ustawy głosi, że nie podlegają darowaniu lub złagodzeniu kary, które uległy złagodzeniu na podstawie przepisów dekretu z dn. 2.VIII.1945 r. o amnestii lub ustawy z dn. 22.II.1947 r. o amnestii, lecz przepis ten dotyczy spraw już prawomocnie osądzonych, a nie spraw będących w toku ich sądzenia. Przepis ten ma na celu zapobieżenie stosowaniu powtórnego łagodzenia lub darowania kar już złagodzonych na mocy poprzednich amnestii. Nie można mówić, że kara uległa złagodzeniu wtedy, gdy postępowanie jeszcze się toczy i nie zapadło orzeczenie prawomocne co do złagodzenia kary.Z tych względów orzeczono jak w sentencji.