VI KO 44/64

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski.Sędziowie: L. Chmielewski (sprawozdawca), T. Krokosz (współsprawozdawca).Prokurator Generalnej Prokuratury: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana N., oskarżonego z art. 23 § 1 k.k. w związku z art. 47 § 1 p.k.s., po rozpoznaniu przedstawionej przez Sąd Wojewódzki w Zielonej Górze - Ośrodek Zamiejscowy w Gorzowie Wlkp. w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy o zastosowaniu postanowień art. 1 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii decyduje kara, jaką zasądzony czyn zagrożony był w chwili jego popełnienia, czy też kara, jaką zagrożony jest obecnie, tj. od chwili wejścia w życie dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii?"po wysłuchaniu prokuratora,uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW uchwale z dnia 25 sierpnia 1960 r. VI KO 21/60 (OSN 57/60) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że wyrażenia "wyrokowanie" użytego w przepisie § 1 art. 2 k.k., będącego w zasadzie terminem procesowym, nie należy rozumieć w tym właśnie sensie, lecz jako stosowanie prawa karnego przez sąd w ogóle, a więc jako stosowanie wszelkich przepisów mogących mieć wpływ na sytuację sprawcy przestępstwa, dopóki nie odbył wymierzonej mu kary pozbawienia wolności.W świetle powyższego wyjaśnienia wydawanie orzeczeń na podstawie przepisów amnestyjnych jest również "wyrokowaniem", do którego odnoszą się normy art. 2 § 1 k.k. Podstawę do stosowania przepisów art. 1 dekretu o amnestii z 1964 r. stanowią przepisy poszczególnych ustaw karnych ustanawiające wysokość grożących sankcji karnych za popełnienie określonych w nich przestępstw. Ustawą "względniejszą dla sprawcy" jest w tym wypadku ta, która za popełniony przez niego czyn przewiduje bądź przewidywała karę w wysokości pozwalającej na zastosowanie art. 1 dekretu o amnestii.