I K 1690/51

SentencjaSąd Najwyższy przy udziale Prokuratora Generalnej Prokuratury po rozpoznaniu na rozprawie rewizyjnej w dniu 14 stycznia 1953 r. sprawy Jana M., oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 1 ust. 6 dekr. z dn. 16.XI.1945 r. - z powodu rewizji, założonej przez oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla województwa warszawskiego z dnia 28 września 1951 r. sygn. akt 1. K. 457/51 - na podstawie art. 375, 383 pkt. 3, 388 § 1, 459 k.p.k. i art. 4. dekretu o o.s.k.:a) uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej osk. Jana M.,b) osk. Jana M. uznaje za winnego tego, że w czasie od 1 lipca do 20 sierpnia 1951 r. w W., jako kierownik masarni PSS, nie dopełnił swego obowiązku i działał na szkodę interesu publicznego w ten sposób, że tolerował wyrabianie wędlin w warsztacie masarskim PSS przez jego pracowników Klemensa B. i Jana T. dla ich celów prywatnych, i za ten czyn skazuje go na mocy art. 286 § 1 k.k. na karę ... więzienia z zaliczeniem na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania od dnia 21 sierpnia 1951 r. do 4 października 1951 r.,2) na mocy art. 4 ustawy o amnestii z dnia 22.XI.1952 r. darowuje tę karę w całości;3) zwalnia oskarżonego od kosztów postępowania karnego i opłat sądowych za obie instancje.Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym wyrokiem Jan M. został skazany z mocy art. 286 § 2 k.k. na karę ... więzienia za to, że:W czasie od lipca do dnia 20 sierpnia 1951 r., w W. jako kierownik masarni Powszechnej Spółdzielni Spożywców w W., przekraczając swoje uprawnienia, działał na szkodę interesu publicznego przez to, że zezwolił Klemensowi B. i Janowi T. na wyrabianie wędlin w warsztacie masarskim i przechowywanie mięsa w magazynie spółdzielni, wiedząc, iż wędliny te i mięso przeznaczone są do spekulacji.Rewizja oskarżonego - wnosząc o uchylenie wyroku i uniewinnienie - zarzuca błędną ocenę okoliczności faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, która spowodowała skazanie oskarżonego z obrazą art. 286 § 1 k.k. Przy prawidłowej ocenie okoliczności faktycznych nie było bowiem podstawy do ustalenia, by oskarżony zezwolił współoskarżonym Klemensowi B. i Janowi T. na wyrabianie wędlin w warsztacie masarskim i przechowywanie mięsa w magazynie Spółdzielni oraz aby wiedział o tym, iż te wędliny i mięso były przeznaczone do spekulacji, skoro przewód sądowy wykazał jedynie, iż oskarżony został przez. B. i T. postawiony przed faktem dokonanym zmagazynowania mięsa w warsztacie masarskim i magazynie spółdzielni oraz iż, dowiedziawszy się o tym, oświadczył, że tego robić nie wolno i że na to nie pozwoli, uważając to za rzecz niedopuszczalną, ze względów organizacyjnych. Przewód sądowy nie wykazał również, by oskarżony wiedział o tym, iż wędliny i mięso były przeznaczone do spekulacji.W tych warunkach - zdaniem rewizji - oskarżonemu można było zarzucić jedynie to, że nie dość energicznie interweniował po powzięciu wiadomości o działalności B. i T., co stanowi jednak wykroczenie dyscyplinarne, a nie wypełnia stanu faktycznego przestępstwa z art. 286 § 1 k.k.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:W sentencji zaskarżonego wyroku przyjął Sąd Wojewódzki iż oskarżony M. jako kierownik masarni PSS w W. zezwolił B. i T. na wyrabianie wędlin w warsztacie masarskim i na przechowywanie mięsa w magazynie Spółdzielni, wiedząc, iż te wędliny i mięso są przeznaczone do spekulacji.Natomiast w uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki ustalił sprzecznie z sentencją, że oskarżony M., udzielając B. i T. tego zezwolenia "mógł przypuszczać" (str. 4), że nie robią oni zapasów z mięsa i kiełbas dla siebie i mięsem tym spekulują oraz iż to mięso pochodzi ze świń ich własnego chowu (str. 5).Całokształt okoliczności ujawnionych w czasie przewodu sądowego, nie wyłączając wyjaśnień oskarżonego M. na rozprawie głównej (k. 35 i 36), daje jednak podstawę do uznania tylko tego, iż oskarżony M., jako kierownik warsztatu masarskiego PSS w W., wbrew swemu obowiązkowi tolerował prywatne wyrabianie wędlin w warsztacie masarskim PSS przez B. i T., aczkolwiek mógł przypuszczać, że B. i T. tymi wędlinami i mięsem spekulują - mimo iż mogły one pochodzić ze świń ich własnego chowu. Działo się to bowiem w sierpniu, a więc w czasie upałów, czyli w okresie, w którym nikt nie zabija nierogacizny dla własnego użytku.W tym czynie oskarżonego mieszczą się wszelkie znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. Fakt tolerowania przez oskarżonego wyrabiania wędlin w warsztacie masarskim PSS przez pracowników tej spółdzielni (B. i T. byli pracownikami sklepu rzeźniczego w W.) dla ich prywatnych celów, choćby niespekulacyjnych, jest bowiem działaniem na szkodę interesu publicznego, skoro utrudnia ono przeprowadzenie kontroli i umożliwia popełnianie nadużyć przez pracowników spółdzielni, a z czego oskarżony zdawał sobie dobrze sprawę; oskarżony wyjaśnił bowiem na rozprawie, że zagroził T., iż "zamelduje władzom, jeżeli jeszcze raz będzie wyrabiał wędliny".Z tych powodów - gdy Sąd Wojewódzki ustalił błędnie działanie przestępne oskarżonego - Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu opisanego w sentencji, oraz skazał go zań na taką samą karę, jak Sąd Wojewódzki.Ponieważ oskarżony nie był dotąd karany za przestępstwo tego samego rodzaju lub z tych samych pobudek (k. 7 akt sądowych i 45 akt śledztwa), a inne ograniczenia i wyłączenia spod amnestii do niego się nie odnoszą, Sąd Najwyższy zastosował do niego przepisy ustawy o amnestii z dnia 22.XI.1952 r.