I K 264/50

WyrokIzba Karna1951-06-18

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy kara łączna wymierzona za zbiegające się przestępstwa, popełnione w ramach jednego wydarzenia i jednego aktu woli, powinna być bliższa karze najsurowszej, czy sumie kar orzeczonych za poszczególne przestępstwa?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że kara łączna wymierzona za zbiegające się przestępstwa, popełnione w ramach jednego wydarzenia i jednego aktu woli, powinna być bliższa karze najsurowszej, a nie sumie kar orzeczonych za poszczególne przestępstwa. Zasada absorpcji powinna być stosowana szerzej, gdy związek między przestępstwami jest bliższy.
Stan faktyczny
Oskarżony został skazany za trzy odrębne przestępstwa. Sąd Apelacyjny wymierzył mu karę łączną, która była bliska sumie kar orzeczonych za poszczególne czyny. Oskarżony wniósł rewizję, zarzucając rażącą niewspółmierność kary łącznej.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary łącznej i wymierzył oskarżonemu karę łączną jednego roku więzienia.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Bachrach (sprawozdawca); Sędziowie: J. Potępa, Z. Kapitaniak; Prokurator: T. Dąbrowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława J., osk. z art. 29, 22 m.k.k. i 111 § 2 k.k., po rozpoznaniu rewizji oskarżonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Olsztynie z dnia 25 października 1950 r., na podstawie art. 375, 384 pkt 2 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary łącznej i wymierzył oskarżonemu karę łączną jednego roku więzienia.Uzasadnienie faktyczneRewizja oskarżonego zarzuca, między innymi, rażąco niewspółmierne do czynów oskarżonego wymierzenie mu kary łącznej odpowiadającej niemal sumie kar poszczególnych.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Zarzut rewizji co do nadmiernej surowości kary łącznej jest zasadny. Sąd Apelacyjny wymierzając oskarżonemu karę łączną bliską sumy kar orzeczonych za poszczególne przestępstwa nie rozważył tego, iż jakkolwiek oskarżony naruszył trzy odrębne dobra prawne chronione odrębnymi przepisami prawnymi - to jednak działał on w ramach jednego wydarzenia i jednego aktu woli oraz świadomości.W tych warunkach kara łączna powinna raczej być bliska kary najsurowszej, orzeczonej za najcięższe przestępstwo, dalsza natomiast od sumy kar orzeczonych za wszystkie przypisane oskarżonemu przestępstwa.Art. 31 k.k. pozostawiając sądowi szerokie możliwości wymierzania kary łącznej - od absorbcji kar przez karę najsurowszą aż do zsumowania orzeczonych kar - nakłada na sąd obowiązek kierowania się przy wyborze kary łącznej przesłankami zasadniczymi, nie pozostawia zaś tej sprawy zupełnej dowolności.Taką zasadą kierującą przy wymiarze kary łącznej jest, między innymi, ustalenie przez sąd podmiotowego i przedmiotowego związku zachodzącego pomiędzy popełnionymi przez sprawcę przestępstwami. Jeśli związek jest bliższy - wówczas wymiar kary łącznej powinien w szerszym stopniu uwzględniać zasadę absorbcji. Gdy natomiast związek ów pomiędzy różnymi popełnionymi przez sprawcę przestępstwami jest dalszy - wówczas wymiar kary łącznej powinien w szerszym stopniu uwzględniać zasadę sumowania poszczególnych kar.Z tych założeń wychodząc, Sąd Najwyższy wyrok w części dotyczącej kary łącznej zmienił i orzekł jak w sentencji.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 29art. 375Art. 31 KK§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 18.07.2026.