I K 45/52

Skład orzekającyPrzewodniczący: Zastępca Pierwszego Prezesa K. Bzowski; Sędziowie: J. Dorsz, J. Majewski (sprawozdawca); Prokurator: J. Jackiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Marii Z. osk. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 2.VI 1947 r. (Dz. U. R. P. Nr 43, poz. 218), po rozpoznaniu założonej przez oskarżoną rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 7 września 1951 r., na mocy art. 375, 383 pkt 3, art. 388 k.p.k. utrzymał w mocy w stosunku do oskarżonej Marii Z. zaskarżony wyrok z tą zmianą, iż przypisał jej przyjęcie od Janiny K. pewnej ilości pończoch jedwabnych do dalszej odsprzedaży.Uzasadnienie faktyczneRewizja oskarżonej zarzuca obrazę art. 320 i 339 k.p.k. przez dowolne ustalenie, iż oskarżona ukrywała celem dalszej odsprzedaży towar w większej ilości, oraz przez nierozważenie, że na korzyść oskarżonej w sferze wymiaru kary przemawia okoliczność, iż "uległa ona pokusie", znalazłszy się w bardzo ciężkich warunkach materialnych.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Z uzasadnienia wyroku wynika, iż Sąd Wojewódzki zgodnie z wynikami przewodu sądowego uznał oskarżoną Marię Z. za winną występku z art. 14 pkt 1 ustawy z dnia 2.VI 1947. r. (Dz. U. R. P. Nr 43, poz. 218) popełnionego w ten sposób, że przyjęła ona trzykrotnie od współoskarżonej Janiny K. do dalszej odsprzedaży pewną ilość pończoch jedwabnych i dlatego Sąd Najwyższy odpowiednio sprostował sentencję wyroku w stosunku do oskarżonej Z.Sprostowanie sentencji wyroku w stosunku do oskarżonej Z. nie mogło mieć wpływu na wysokość wymierzonej oskarżonej kary, albowiem Sąd Wojewódzki, skazując oskarżoną na stosunkowo łagodną karę 1 roku i 6 miesięcy więzienia, wziął między innymi pod uwagę, iż oskarżona trzykrotnie uczestniczyła w handlu łańcuszkowym, przyjmując od współoskarżonej K. pończochy jedwabne do dalszej odsprzedaży.Wykupywanie towarów, znajdujących się w ograniczonej ilości w sklepach uspołecznionych, i dalsza odsprzedaż tych towarów na bazarze, po cenach wyższych jest zjawiskiem wysoce szkodliwym społecznie, gdyż godzi w interesy szerokich mas pracujących stanowiąc przestępstwo przewidziane w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 2.VI 1947 r. (Dz. U. R. P. Nr 43, poz. 218). W tych warunkach nie można uważać za rażąco surową kary wymierzonej oskarżonej przy uwzględnieniu momentów łagodzących, przyjętych przez Sąd Wojewódzki i podniesionych w rewizji.