I K 525/51

SentencjaSąd Najwyższy przy udziale Prokuratora Generalnej Prokuratury na rozprawie rewizyjnej w dniu 6 listopada 1951 roku rozpoznawał sprawę Ch. F., S. M. i O. A., którzy oskarżeni byli z art. 215 § 1 k. k. a skazani zostali przez Sąd Wojewódzki w K. wyrokiem z dnia 15 marca 1951 r. z art. 215 § 2 k. k. za to, że w dniu 18 grudnia 1950 roku na terenie majątku PGR. nieumyślnie spowodowali niebezpieczeństwo pożaru przez to, iż w miejscu łatwopalnym - garażu traktorowym - nalewając benzynę do karnistra, palili zapałki i szmaty, wskutek czego spowodowali niebezpieczeństwo pożaru, gdyż zapalił się garaż i znajdujące się w nim traktory.Od powyższego wyroku założyli rewizje Prokurator i oskarżeni.Rewizja Prokuratora zawierała wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych Ch. i S. oraz o uznanie oskarżonego O. za winnego przestępstwa z art. 215 § 1 k. k. i wymierzenie mu z tego przepisu odpowiedniej kary.Rewizje oskarżonych Ch. i S. wnosiły o uchylenie wyroku i uniewinnienie tych oskarżonych.Rewizja oskarżonego O. domagała się złagodzenia wymierzonej temu oskarżonemu kary.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja Prokuratora jest słuszna i zasadna. Należy zgodzić się z tym i przyjąć, że dyspozycja art. 215 § 1 k. k. wymaga sprowadzenia samego niebezpieczeństwa pożaru i jeżeli sprawca zamiarem ewentualnym objął sprowadzenie tego niebezpieczeństwa, wypełnił tym samym ustawowy stan faktyczny art. 215 § 1 K. K., zgodnie z art. 14 § 1 k. k. (Zb. Orzeczeń Nr 17 z 1950 roku).Skoro w sprawie niniejszej oskarżony O., wbrew obowiązującym przepisom przeciwpożarowym i pomimo przestróg oraz upomnień współoskarżonych Ch. i S. zapalał w garażu traktorowym, przesyconym benzyną i smarami, zapałki, a później nawet zmoczoną w benzynie szmatę, to działaniem swym wypełnił stan faktyczny przewidziany w art. 215 § 1 k. k.Z tych względów Sąd Najwyższy zaskarżony wyrok w stosunku do niego uchylił i przypisał mu przestępstwo z art. 215 § 1 K. K.Tym samym stały się bezprzedmiotowymi zarzuty zawarte w rewizji tego oskarżonego.Odnośnie zaś rewizji pozostałych dwóch oskarżonych Sąd Najwyższy stwierdził, że stanowiska ich są tak w wywodach swoich, jak i w konkluzjach, domagających się uniewinnienia, zgodne z wnioskami rewizji Prokuratora odnośnie tych oskarżonych.Sąd Najwyższy uznał, iż istotnie oskarżeni Ch. i S. nie mogą odpowiadać za działanie O., gdyż nie tylko, jak ustalone zostało, nie prosili O., aby im przyświecał, ale wręcz tego nie życzyli sobie, upominali O. i żądali zgaszenia zapałek. Brak jest również danych, aby oskarżeni ci milcząco aprobowali zachowanie się O. przez kontynuowanie przelewania benzyny do karnistra lub żeby ta ostatnia czynność sama przez się sprowadziła niebezpieczeństwo pożaru. Przelewanie bowiem benzyny nie miało w danym przypadku samoistnego wpływu na wywołanie niebezpieczeństwa, lecz niebezpieczeństwo to wynikało z własnowolnego, bezceremonialnego zachowania się O. Niebezpieczeństwo to nastąpiło poza wolą oskarżonych Ch. i S.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do uznania winy Ch. i S. i obu tych oskarżonych uniewinnił.