I KK 308/24

I KK 308/24 POSTANOWIENIE Dnia 17 stycznia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Stanisław Stankiewicz w sprawie K.Ś. skazanego z art. 190 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 stycznia 2025 r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 5 marca 2024 r., sygn. akt VII Ka 36/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 3 października 2023 r., sygn. akt VII K 270/22, na podstawie art. 531 § 1 i 3 k.p.k. w zw. z art. 432 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., p o s t a n o w i ł: I. pozostawić bez rozpoznania kasację obrońcy skazanego K.Ś.; II. zwolnić skazanego K.Ś. od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Obrońca skazanego K.Ś. wniósł kasację od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 5 marca 2024 r., sygn. akt VII Ka 36/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z dnia 3 października 2023 r., sygn. akt VII K 270/22. I KK 308/24 2 W piśmie z dnia 10 grudnia 2024 r. obrońca K.Ś. w imieniu i za zgodą skazanego cofnął wniesioną kasację (k. 42 akt SN). Do powyższego stanowiska załączono również oświadczenie skazanego datowane na 4 grudnia 2024 r. o wyrażeniu zgody na cofnięcie kasacji przez obrońcę (k. 43 akt SN). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wobec niestwierdzenia przyczyn wymienionych w treści art. 439 k.p.k. i złożenia skutecznego, od strony procesowej, oświadczenia o cofnięciu kasacji, należało – stosowanie do treści art. 531 § 1 i 3 k.p.k. w zw. z art. 432 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. – wniesiony przez obrońcę nadzwyczajny środek zaskarżenia pozostawić bez rozpoznania. Mając na względzie sytuację majątkową i osobistą skazanego, odbywanie przez niego kary pozbawienia wolności, a także fakt cofnięcia kasacji, Sąd Najwyższy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. Jednocześnie, ponieważ skazany z uwagi na treść art. 527 § 2 k.p.k. był zwolniony od wstępnego uiszczania opłaty od kasacji i opłaty tej nie uiścił (k. 422), to w tym stanie rzeczy, jako bezprzedmiotowe jawiło się oczywiście rozstrzyganie w kwestii jej zwrotu (vide art. 527 § 4 k.p.k.). Z tych wszystkich względów, orzeczono, jak na wstępie. [WB] r.g. I KK 308/24 3