I KO 133/58

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes Z. Opuszyński. Sędziowie: M. Budzianowski, St. Pławski (sprawozdawca). Prokurator: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana M. oskarżonego z art. 6 dekretu z dnia 19 sierpnia 1946 r., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, na podstawie art. 390 k.p.k. uchwalił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Rzeszowie kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy wobec wejścia w życie ustawy z dnia 1 lipca 1958 r. o zezwoleniach na wykonywanie przemysłu, rzemiosła, handlu i niektórych usług przez jednostki gospodarki nieuspołecznionej (Dz. U. Nr 45, poz. 224) stracił moc cały dekret z dnia 19 sierpnia 1946 r. o koncesjonowaniu garbarń (…) (Dz. U. Nr 43, poz. 250), czy jedynie przepisy art. 1, 2, 3, 4 i 5 tego dekretu?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneZ art. 14 ustawy z dnia 1 lipca 1958 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 224) wynika wyraźnie, iż z dniem wejścia w życie ustawy tracą moc poszczególne przepisy wyliczonych w nim aktów prawnych, a nie całe akty prawne. Aby uniknąć wyliczania wszystkich tych przepisów, ustawa określa ogólnie, że tracą moc te tylko, które dotyczą spraw uregulowanych ustawą wchodzącą w życie (art. 14 ust. 1). Ponieważ ustawa ta określa warunki uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej przez jednostki gospodarki nie uspołecznionej, postanawia ona, że w szczególności w stosunku do tych jednostek tracą moc te przepisy wymienionych w art. 14 aktów prawnych, które nakładają obowiązek dokonania zgłoszenia albo uzyskania koncesji lub zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 14 ust. 2). Przepisy takie w dekrecie z dnia 19 sierpnia 1946 r. są zawarte w art. 1, 2, 3 i 4 i z tego tytułu utraciły one moc.Odpowiedzialność za prowadzenie działalności gospodarczej bez zezwolenia została uregulowana w ustawie z dnia 1 lipca 1958 r. w art. 11 i dlatego w związku z art. 14 ust. 1 tej ustawy, utracił moc również art. 5 wspomnianego wyżej dekretu z dnia 19 sierpnia 1946 r., dotyczący odpowiedzialności za zajmowanie się bez zezwolenia działalnością gospodarczą w dekrecie tym określoną.Pozostałe przepisy omawianego dekretu nie zajmują się przedstawionymi wyżej kwestiami i zagadnienia, których dotyczą, nie zostały uregulowane ustawą z dnia 1 lipca 1958 r., obowiązują zatem nadal przepisy wydane na podstawie dekretu z dnia 19 września 1946 r. o obrocie skórami.Pozostały bowiem nadal w mocy przepisy wykonawcze wydane na podstawie dekretu z dnia 19 września 1946 r. i właśnie dlatego mógł wejść od razu w życie przepis § 1 rozporządzenia z 1957 r., gdyż inaczej - w razie braku tych przepisów wykonawczych - jego wejście w życie zawieszone byłoby do czasu wydania rozporządzeń, warunkujących szczegółowo wykonanie przepisów ogólnych.