I KR 244/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Szamrej. Sędziowie: S. Kotowski (sprawozdawca), T. Rybicki.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 1975 r. sprawy Jadwigi R. i Krzysztofa S., oskarżonych z art. 210 § 2 k.k., z powodu rewizji wniesionych przez prokuratora i obrońców obojga oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 6 maja 1974 r.utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, przy czym przyjął, że oskarżona Jadwiga R. posługiwała się niebezpiecznym narzędziem w postaci kątownika drewnianego (...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 6 maja 1974 r. oskarżeni Jadwiga R. i Krzysztof S. zostali uznani za winnych tego, że w dniu 16 sierpnia 1973 r. w W., działając wspólnie, pobili drewnianym kątownikiem po całym ciele Andrzeja Z., a następnie zabrali mu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 4.000 zł, przy czym Krzysztof S. dopuścił się tego czynu przed upływem 5 lat od odbycia kary 6 miesięcy pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne. Za tak przypisany czyn oskarżeni zostali skazani na podstawie art. 210 § 2 oraz art. 36 § 3 i art. 40 § 1 pkt 3 k.k., a oskarżony Krzysztof S. również z zastosowaniem art. 60 § 1 i 3 k.k., na kary po 7 lat pozbawienia wolności, po 2.000 zł grzywny i po 3 lata pozbawienia praw publicznych.Od tego wyroku rewizje wnieśli prokurator i obrońcy obydwojga oskarżonych.(...) Jedynie za słuszny należało uznać zarzut zawarty w rewizji obrońcy oskarżonego Krzysztofa S. co do niesłusznego przyjęcia w opisie czynu przypisanego temu oskarżonemu, że on posługiwał się niebezpiecznym narzędziem, i dlatego Sąd Najwyższy przyjął, iż narzędziem tym posługiwała się wyłącznie oskarżona Jadwiga R.Za niezasadny natomiast należało uznać pogląd rewizji obrońcy oskarżonego Krzysztofa S., że przestępstwo określone w art. 212 § 1 k.k. nie jest przestępstwem podobnym do przestępstwa określonego w art. 210 k.k. w rozumieniu art. 120 § 2 k.k. Przepis art. 120 § 2 k.k. bowiem nakazuje za przestępstwa podobne uznawać przestępstwa:a) skierowane przeciwko temu samemu dobru chronionemu prawem,b) skierowane przeciwko zbliżonemu rodzajowo dobru chronionemu prawem,c) popełnione z tych samych pobudek,d) popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.Zaznaczyć przy tym należy, że wystarcza ustalenie, że został spełniony jeden z wyżej wymienionych warunków, aby przestępstwa uznać za podobne, jakkolwiek dość często - przy przestępstwach podobnych - występować może dwa lub więcej warunków decydujących o podobieństwie.Dobrem chronionym przez przepisy art. 212 i 210 k.k. jest cudze mienie, a więc to samo dobro chronione prawem, to właśnie decyduje o podobieństwie tych przestępstw (...).