I KRn 413/57

Uzasadnienie faktyczneJak to wynika z protokółu rozprawy głównej, postępowanie dowodowe w uwzględnieniu wniosku prokuratora ograniczało się jedynie do odczytania protokółów zeznań ze śledztwa świadków wymienionych przy akcie oskarżenia. Oskarżony, który nie przyznając się do winy złożył wyjaśnienia odmienne niż zeznania świadków oskarżenia, po odczytaniu mu na rozprawie powyższych zeznań świadków zaprzeczył w sposób stanowczy ich prawdziwości.W tym stanie rzeczy sąd postąpił wbrew zasadzie bezpośredniości i ustności procesu karnego, wynikającej przede wszystkim z art. 276 k.p.k.Wprawdzie przepis ten dopuszcza pewne, ustawą przewidziane, wyjątkowe wypadki odstępstwa od tej zasady, jednak odstąpienie od zasady bezpośredniości i ustności przez sąd w sprawie niniejszej nie jest owym wyjątkiem, który dopuszcza ustawa (art. 248 § 2 k.p.k.).Wniosek prokuratora o odczytanie zeznań ze śledztwa świadków, wymienionych przy akcie oskarżenia, nie był zasadny i dlatego nie powinien być przez sąd uwzględniony. Świadkowie ci, jak to wynika z akt, zamieszkiwali w Polsce, w Warszawie, a nie za granicą, a ponadto naprowadzone przez tych świadków okoliczności zostały w sposób kategoroczny zaprzeczone przez oskarżonego. Powyższy wniosek prokuratorski złożony został poza aktem oskarżenia i nie doręczony oskarżonemu, który wskutek tego nie miał możności skorzystania z przysługującego mu na mocy art. 256 § 3 k.p.k. prawa żądania wezwania tych świadków na rozprawę. Wniosek więc prokuratorski złożony został z obrazą art. 248 § 2 k.p.k. Sąd zaś uwzględniając ten wniosek tym samym obraził również wymienione przepisy prawa formalnego. Poglądu tego nie podważa fakt, że wyznaczony z urzędu obrońca oskarżonego nie oponował przeciwko pogwałceniu tak istotnych zasad procesowych, ponieważ nie miał on prawa zrzeczenia się ze skutkiem prawnym oponowania przeciwko uwzględnieniu takiego wniosku prokuratorskiego.Zachowanie się obrońcy oskarżonego świadczyć może jedynie o niewłaściwej jego postawie jako adwokata.