I KZ 150/57

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława S., po rozpoznaniu zażalenia Prokuratury Wojewódzkiej w Warszawie na postanowienie Sądu Wojewódzkiego dla woj. warszawskiego z dnia 7 sierpnia 1957 r., umarzające z mocy art. 3 pkt a, 251 k.p.k. postępowanie karne przeciwko Stanisławowi S., osk. z art. 215 § 1 k.k. - po wysłuchaniu wniosku Prokuratora Generalnej Prokuratury postanowił: zażalenie uwzględnić, uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Wojewódzkiemu dla województwa warszawskiego celem jej merytorycznego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneJak wynika z konkluzji aktu oskarżenia oraz z jego uzasadnienia oskarżony Stanisław S., prowadził motocykl na drodze publicznej w stanie odurzenia alkoholowego. Jednak nie tylko jego stan nietrzeźwy był przesłanką oskarżenia go o przestępstwo z art. 215 § 1 k.k. Oskarżony Stanisław S. - jak głosi akt oskarżenia - nie posiadał prawa jazdy (co zakłada normalnie brak umiejętności prowadzenia motoru po drogach publicznych). Oskarżony Stanisław S. - jak wynika z uzasadnienia aktu oskarżenia, prowadząc motocykl na drodze publicznej w stanie nietrzeźwym, bez prawa jazdy, "począł robić wiraże i skręty". W tak zarzucanym działaniu mieszczą się oczywiście znamiona czynu przestępnego z art. 215 § 1 k.k. polegającego na sprowadzeniu niebezpieczeństwa katastrofy.Nie można mówić o oczywistym braku znamion przestępstwa w czynie zarzucanym, co rzecz jasna nie przesądza tego, iż wyniki rozprawy mogą nie potwierdzić słuszności takiego właśnie oskarżenia.Marginesowo należy nadmienić, iż Sąd Wojewódzki powinien był, otrzymawszy zażalenie w tej sprawie - rozpoznać je przede wszystkim na posiedzeniu niejawnym i dopiero w przypadku uznania przez sąd tego zażalenia za nieuzasadnione przedstawić je Sądowi Najwyższemu. Przewodniczący Wydziału nie posiada uprawnień do bezpośredniego przedstawiania zażaleń Sądowi Najwyższemu, nie uzyskawszy właściwego rozstrzygnięcia przez sąd kwestii ewentualnej niesłuszności zażalenia (arg. z art. 356 k.p.k.).