II K 122/57

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jerzego K., osk. z art. 225 § 1 k.k., po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego i Prokuratora miasta Świętochłowic rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 15 stycznia 1957 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 3, 388 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał temuż sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 15 stycznia 1957 r. skazany został oskarżony Jerzy K. z art. 225 § 1 k.k. na dziesięć lat więzienia za to, że w zamiarze pozbawienia życia Jana W. uderzył go nożem w szyję po stronie prawej powodując ranę kłutą szyi, przecięcie dużego szyjnego naczynia krwionośnego z późniejszym wykrwawieniem i w następstwie śmierć.Wyrok ten zaskarżyli rewizjami oskarżony i prokurator.I. Rewizja oskarżonego powyższemu wyrokowi zarzuca:a)obrazę art. 320 i 339 § 1 k.p.k. przez sprzeczne z opinią biegłych lekarzy psychiatrów ustalenie, iż oskarżony zdawał sobie sprawę ze znaczenia czynu i w pełni mógł kierować swym postępowaniem.b)obrazę art. 225 § 1 k.k. przez ustalenie, że oskarżony działał w zamiarze pozbawienia życia Jana W. i błędne skwalifikowanie czynu oskarżonego stanowiącego przestępstwo z art. 230 § 2 k.k. jako umyślne zabójstwo z art. 225 § 1 k.k.,c)rażącą surowość kary w stosunku do czynu.II. Rewizja prokuratora zarzuca, rażącą łagodność kary wymierzonej oskarżonemu.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Zarzut streszczony pod I a) jest zasadny.Oskarżony bronił się tym, że samego momentu zajścia z Janem W. nie pamięta, bo był mocno pijany.Sąd Wojewódzki obronę tę odrzucił, ustalając, iż oskarżony w pełni zdawał sobie sprawę ze znaczenia swego czynu i mógł kierować swym postępowaniem.Powyższe ustalenie pozostaje w sprzeczności z opinią biegłych lekarzy Dr a Władysławy W. neurologa psychiatry, oraz Dra Stanisława G., neurologa, którzy stwierdzili, iż poczytalność oskarżonego była wyłączona, a kierowanie postępowaniem było w znacznym stopniu ograniczone, co wyraziło się objawami faktycznymi.Pominięcie tej opinii było uchybieniem, bo według art. 17 § 1 k.k. oskarżony nie podlega karze nie tylko wówczas, jeśli poczytalność jego jest wyłączona z powodu niedorozwoju psychicznego lub choroby psychicznej, lecz także wtedy, gdy przyczyną niemożności rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swym postępowaniem jest inne zakłócenie czynności psychicznej spowodowane np. upojeniem alkoholem wysokiego stopnia, jak i każdą inną intoksykacją, stan anormalności psychicznej wywołany gorączką (delirium) itp.Powyższego przepisu nie stosuje się jeżeli sprawca wprawił się w stan zakłócenia czynności psychicznej po to, by dokonać przestępstwa (§ 2 art. 17 k.k.). W takim przypadku sprawca ponosi pełną odpowiedzialność tak, jak gdyby działał w stanie zupełnej świadomości, skoro z własnej woli spowodował swój stan psychiczny w celu popełnienia przestępstwa np. przez użycie alkoholu lub innych środków odurzających.Sąd Wojewódzki nie rozpoznał sprawy z tego punktu widzenia omówionego też w wytycznych dla sądów w zakresie zwalczania przestępstw popełnionych w stanie odurzenia alkoholowego (Uchwała Całej Izby Karnej Sądu najwyższego z dnia 9 grudnia 1950 r. brak sygnatury Zb. Orz. 1951/I poz. 1) i nie zajął w tym przedmiocie żadnego stanowiska.Jeżeli orzeczenie biegłych Sąd uznał za niejasne lub budzące wątpliwości - należało postąpić w myśl art. 124 k.p.k.Powyższe braki i uchybienia stanowiące obrazę art. 320 i 339 § 1 k.p.k. powodują uchylenie wyroku-i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Wobec uchylenia wyroku z tej przyczyny - rozpoznanie pozostałych zarzutów rewizji obydwóch stron okazuje się zbędne.