II K 236/61

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Henryka S. i Franciszka B. oskarżonych z art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. i z art. 259 k.k. po rozpoznaniu założonej przez prokuratora rewizji od wyroku łącznego Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 23 sierpnia 1960 r. na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (...)Uzasadnienie faktyczneWyrokiem łącznym Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 23 sierpnia 1960 r. oskarżonym Henrykowi S. i Franciszkowi B. na zasadzie art. 35 k.k. wymierzono, jako karę łączną karę po 8 (osiem) lat więzienia, z utratą praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat 3 (trzech) i po 5000 zł grzywny każdemu z oskarżonych, skazanych prawomocnymi wyrokami:I. Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 2 mara 1960 r. aa przestępstwo z art. 1 § 3 lit. c w związku z art. 1 § 1 lit. a ustawy z dnia z dnia 21 stycznia 1958 r. (Dz. U. z 1958 r. Nr 4, poz. 11) popełnione w nocy z 25 na 26 kwietnia 1959 r. w Ch. - na sześć lat więzienia każdy oraz grzywnę po 5000 zł, a nadto utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres trzech lat każdy.II. Sądu Powiatowego w Rudzie Śląskiej z dnia 10 czerwca 1959 r. za przestępstwo z art. 259 k.k. popełnione w dniu 1 maja 1959 r. w G. - na pięć lat więzienia każdy, oraz utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat trzech.Od powyższego wyroku, co do obu oskarżonych, założył rewizję prokurator.Rewizja prokuratora zarzuca rażącą niewspółmierność kary do przypisanych oskarżonym czynów, wynikającą w szczególności z niedostatecznego uwzględnienia wysokiego stopnia społecznej szkodliwości tych czynów.W konkluzji rewizja prokuratora wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku łącznego w części dotyczącej wymiaru kary przez wymierzenie oskarżonym za zarzucane im przestępstwa kary łącznej znacznie surowszej.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja prokuratora nie jest zasadna.Kary łącznej 8 (ośmiu) lat więzienia wymierzonej oskarżanym nie można uznać za rażąco łagodną w rozumieniu art. 384 pkt 2 k.p.k., gdyż zachodzi tu bliski związek rodzajowy między przestępstwami popełnionymi przez oskarżonych (zabór cudzego mienia). Zgodnie z judykaturą Sądu Najwyższego, jeśli związek ów jest bliższy, wówczas wymiar kary łącznej powinien w szerszym stopniu uwzględniać zasadę absorbcji. Mając nadto na uwadze okoliczności łagodzące przytoczone w zaskarżonym wyroku - uznać należało, że kara łączna wymierzana obu oskarżonym jest odpowiednia do stopnia ich zawinienia i szkodliwości społecznej ich czynów.Z tych zasad Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.