II K 575/53

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana W., osk. z art. 160 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora i oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Stalinogrodzie z dnia 4 lipca 1953 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 2, art. 384, 388 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej wymiaru kary i uznając, że oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu w okresie od listopada 1951 r. do lipca 1952 r., nabywając w tym czasie około 100 kg przędzy, skazał go na 1 rok i 6 miesięcy aresztu i trzy tysiące zł grzywny (...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Stalinogrodzie z dnia 4 lipca 1953 r. Jan W. uznany został za winnego tego, że w czasie od 1949 r. do lipca 1952 r. czynem ciągłym nabył od szeregu osób przędzę pochodzącą z Państwowych Zakładów Przemysłu Wełnianego wartości około 20.000 zł i za ten czyn został skazany na podstawie art. 160 k.k. przy zastosowaniu art. 18 i 59 § 1 pkt c) k.k. na trzy lata więzienia, którą to karę na mocy amnestii złagodzono do jednego roku i sześciu miesięcy więzienia oraz grzywnę 5.000 zł złagodzoną do 2.500 zł.Wyrok ten zaskarżyli rewizją prokurator i oskarżony.Rewizja prokuratora zarzuca, między innymi, obrazę art. 9 ust. 1 ustawy z dn. 22.XI.1952 r. o amnestii, której dopuścił się Sąd, łagodząc oskarżonemu karę na zasadzie ustawy o amnestii mimo odbycia przez oskarżonego w czasokresie przewidzianym w tymże przepisie kary orzeczonej przez Komisję Specjalną za przestępstwo tego samego rodzaju, popełnione z tych samych pobudek..Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:Słuszny jest zarzut rewizji prokuratora dotyczący bezzasadnego zastosowania względem oskarżonego amnestii.Celem przepisu art. 9 ust. 2 pkt 1 ustawy z dn. 22.XI.1952 r. o amnestii było wyjęcie spod amnestii przestępstw, dokonanych przez osoby, które mimo doznania dolegliwości w postaci pozbawienia wolności dopuściły się przestępstwa tego samego rodzaju lub z tych samych pobudek.Biorąc pod uwagę cel wspomnianego wyżej przepisu, należy przyjąć, że okoliczność, iż dolegliwość ta wyrażała się w przebywaniu w obozie pracy na podstawie orzeczenia Komisji Specjalnej, nie może stać na przeszkodzie uznaniu, iż zachodzą warunki przewidziane w tymże przepisie.