II KK 106/22

Sygn. akt II KK 106/22 POSTANOWIENIE Dnia 24 maja 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk w sprawie T. M. C. - osoby lustrowanej, na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Karnej w dniu 24 maja 2022 r., w przedmiocie wniosku o wyłączenie sędziego od udziału w rozpoznaniu kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej na niekorzyść osoby lustrowanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 8 marca 2021 r., sygn. II AKa […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. XVIII K […], na podstawie art. 26 § 2 zd. drugie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym p o s t a n o w i ł: przekazać wniosek Prezes Sądu Najwyższego kierującej pracami Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego celem nadania mu dalszego biegu na zasadach określonych w odrębnych przepisach. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 30 marca 2022 r. obrońca osoby lustrowanej adw. P. S. wniósł o wyłączenie SSN Antoniego Bojańczyka od udziału w rozpoznaniu kasacji wniesionej w sprawie II K […]. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 26 § 2 zd. pierwsze ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o 2 Sądzie Najwyższym (t.j. Dz.U. 2021, poz. 154 ze zm., dalej: ustawa o Sądzie Najwyższym) do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego należy rozpoznawanie wniosków lub oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego albo o oznaczenie sądu, przed którym ma się toczyć postępowanie, obejmujących zarzut braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego. Sąd rozpoznający sprawę przekazuje taki wniosek niezwłocznie Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych celem nadania mu dalszego biegu na zasadach określonych w odrębnych przepisach (art. 26 § 2 zd. drugie ustawy o SN). O charakterze czynności procesowej przesądza jej treść. Z lektury wniosku złożonego przez obrońcę osoby lustrowanej (petitum, fragmenty ośmiostronicowego uzasadnienia) zdawałoby się ⎯ na pierwszy rzut oka ⎯ wynikać, że jego podstawą uczyniono przepis art. 41 § 1 k.p.k. Bliższa analiza pisma obrońcy i przedstawionych w nim wywodów dowodzi wszelako, że jest to zabieg o czysto formalnym charakterze. Obrońca osoby lustrowanej nie przedstawia bowiem żadnych własnych argumentów odnoszących się do przesłanki wyłączenia skodyfikowanej w przepisie art. 41 § 1 k.p.k. Do problematyki zmaterializowania się tej przesłanki nie nawiązuje i nie rozwija jej w jakikolwiek sposób (poza wskazaniem w końcowej partii uzasadnienia na odosobniony pogląd zaprezentowany w piśmiennictwie), ograniczając się w uzasadnieniu wniosku do przywołania szeregu orzeczeń Sądu Najwyższego oraz organów międzynarodowych odnoszących się m. in. do kwestii związanych z procedurą powołania na urząd sędziowski, jednakowoż bez próby powiązania ich z podstawą wyłączenia sędziego unormowaną w dyspozycji art. 41 § 1 k.p.k. Z treści przytoczonych we wniosku fragmentów orzeczeń wynika, że w istocie kontestuje się brak niezawisłości sędziego czy sądu, który miałby orzekać z udziałem sędziego objętego wnioskiem (na co jednoznacznie wskazują m. in. cytowane na s. 6 fragmenty uzasadnienia wyroku Wielkiej Izby Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Guðmundur Andri Ástráðsson p-ko Islandii, nr 26374/18, orzeczenie z dnia 1 grudnia 2020 r., w których mowa jest o niezawisłości sądu). Wobec tego wniosek obrońcy osoby lustrowanej ⎯ jako obejmujący zarzut osnuty na tezie braku niezawisłości sędziego ⎯ zgodnie z dyspozycją przepisu art. 3 26 § 2 zd. pierwsze i drugie ustawy o SN należało przekazać Prezes Sądu Najwyższego kierującej pracami Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego celem nadania mu dalszego biegu na zasadach określonych w odrębnych przepisach. a.s.