II KK 206/21

Sygn. akt II KK 206/21 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik w sprawie J. S. skazanego z art. 55 ust. 1 i 3 w zb. z art. 53 ust. 1 i 2 w zb. z art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k., art. 33 § 1 i 3 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 12 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 lipca 2021 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 20 lipca 2020 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt VIII K (…), J. S. został skazany na karę łączną 4 lat pozbawienia wolności. W kasacji wywiedzionej przez obrońcę skazanego zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia. Instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia w trybie art. 532 § 1 k.p.k., jako odstępstwo od zasady sformułowanej w art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia, ma wyjątkowy charakter. Przyczyną, dla której możliwe jest zastosowanie tej instytucji są nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie jest lub ma być wykonane. Przenosząc te ogólne rozważania na grunt 2 rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że istnienia takich okoliczności obrońca skazanego J. S. nie wykazał, mimo że we wniosku odwołał się do zaistnienia w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Uchybienie to miało polegać na tym, że na rozprawie odwoławczej w dniu 13 lipca 2020 r. (k. 17136/tom LXXXVII) prowadzono sprawę w dalszym ciągu, mimo tego, że skład sądu uległ zmianie, przez co jeden z członków składu orzekającego nie był obecny na całej rozprawie. Zarzutowi temu nie można jednak nadać waloru oczywistej zasadności. Z protokołu rozprawy odwoławczej wynika, że Sąd, za zgodą stron, na podstawie art. 453 § 1a k.p.k. odstąpił od ustnego sprawozdania. Na obecnym etapie odwołać należy się do dalszej części tego przepisu, zgodnie z którym, ogłoszenie postanowienia o odstąpieniu od ustanego sprawozdania rozpoczyna przewód sądowy, który w takiej sytuacji prowadzony jest od początku (a nie w dalszym ciągu). Także cech oczywistej zasadności nie nosi drugi z zarzutów dotyczący zaistnienia w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k., z którą skarżący wiąże naruszenie art. 41 § 1 k.p.k. poprzez brak wyłączenia od orzekania w Sądzie odwoławczym sędziego delegowanego jako osoby niezdolnej do orzekania. Odwołanie się do warunków osobistych skazanego – zamieszkania z matką w Belgii, nauki języków obcych (francuskiego i niderlandzkiego) oraz wolontariatu w czasie wolnym, nie jest również wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania orzeczonej kary. Podniesione przez obrońcę okoliczności mogą okazać się przydatnymi w ewentualnym postępowaniu o przerwę w wykonaniu kary w trybie art. 153 k.k.w. lub o odroczenie jej wykonania w oparciu o treść art. 151 k.k.w., nie mogą jednak być przesłanką do zastosowania instytucji uregulowanej w art. 532 § 1 k.p.k. Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji (wcześniejsze uwagi poczynione zostały wyłącznie w perspektywie przesłanek instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia), Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, iż nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania 3 nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. i z tych względów orzekł jak na wstępie.