II KO 124/54

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Leona S., osk. z art. 131 § 3 p.k.s., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, na podstawie art. 390 § 1 k.p.k., postanowił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Krakowie kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy pismo, wniesione przez oskarżyciela publicznego w terminie do zaskarżenia wyroku sądu pierwszej instancji, nie zawierające skonkretyzowanych zarzutów spośród wymienionych w art. 371 k.p.k., lecz ograniczające się do powołania się na art. 371 pkt 2 i 3 k.p.k. i do zapowiedzi szczegółowego przedstawienia w późniejszym piśmie podstaw rewizji i jej granic, może być uznane za odpowiadające wymaganiom art. 373 § 1 k.p.k., jeśli zapowiedziane wywody wniesiono już po terminie do zaskarżenia wyroku, czy też - pismo takie należy pozostawić do rozpoznania w myśl art. 376 k.p.k.?"- rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneRewizję składa się na piśmie (art. 367 k.p.k.), które jeśli nie pochodzi od samego oskarżonego lub od jednej z osób wymienionych w art. 362 k.p.k. (art. 373 § 2 k.p.k.) - zawierać musi sformułowane wystarczająco jasno, w ramach wytycznych określonych w art. 371 k.p.k. (orzecz. Sądu Najw. z dnia 23.I.1952 r., w sprawie KO. 10/52), przedstawienie, na czym polega zarzucana obraza lub uchybienie i określać zakres żądań rewizji (art. 373 § 1 k.p.k.). Nie jest konieczne przy tym wskazanie ani punktu art. 371 k.p.k., na którym rewizja się opiera, ani przepisu prawa, który, zdaniem skarżącego, Sąd obraził. Z drugiej strony wszakże - rewizja założona na niekorzyść oskarżonego (art. 362 i 363 § 1 k.p.k.) nie może ograniczać się wyłącznie do wymienienia odnośnego punktu art. 371 k.p.k., na którym się ona opiera. Jeśli z samej rewizji - na niekorzyść oskarżonego - sąd rewizyjny nie może wywnioskować, jakie - według niej - konkretne postąpienie sądu pierwszej instancji lub jego stanowisko było niewłaściwe, wszelkie późniejsze, choćby zapowiedziane w rewizji pisemne wyjaśnienie, pozostaje bez wpływu na kwestię rozpoznania rewizji. Art. 376 k.p.k. nakazuje pozostawienie tak ujętej rewizji na niekorzyść oskarżonego bez rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, podkreślając tym wagę, którą ustawa nadaje wymaganiom określonym w art. 373 § 1 k.p.k.Z tych powodów Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak w konkluzji postanowienia.