VI KZP 16/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia dr T. Majewski. Sędziowie: dr J. Bratoszewski (sprawozdawca), J. Dankowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana S., oskarżonego z art. 184 § 1 i art. 203 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki we Wrocławiu postanowieniem z dnia 8 marca 1973 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy użycie we wniosku o sporządzenie pisma i doręczenie oskarżonemu odpisu wyroku sądu pierwszej instancji słów: "czuję się pokrzywdzony" czyni zadość wymaganiom formalnym określonym w art. 376 § 1 k.p.k., jeżeli wniosek ten pochodzi od samego oskarżonego, i czy wniosek taki powinien być traktowany jako rewizja w rozumieniu art. 393 § 2 k.p.k., jeżeli innego pisma zawierającego rewizję, po doręczeniu oskarżonemu odpisu wyroku z uzasadnieniem, oskarżony nie złożył?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneWedług unormowania dawnego kodeksu postępowania karnego (z 1928 r.) ustawa nie stawiała treści rewizji wniesionej przez samego oskarżonego wymagań formalnych, w związku z czym do przyjęcia i rozpoznania takiej rewizji wystarczyło, aby w treści pisma oskarżonego zawarta była jego wola zaskarżenia wyroku do sądu wyższej instancji (OSN 1955, z. 4, poz. 68). Obecnie obowiązujący kodeks kwestię tę reguluje odmiennie. Przepis art. 376 § 1 k.p.k. odnoszący się również do środka odwoławczego składanego przez samego oskarżonego nakazuje podać, "czego domaga się skarżący". Nie może to jednak oznaczać, że brak wyraźnego wskazania w rewizji treści tego żądania powoduje automatycznie uznanie tej rewizji za bezskuteczną. Użycie bowiem przez oskarżonego we wniosku o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku słów: "czuję się pokrzywdzony" lub innych podobnych słów wyraża wolę zaskarżenia wyroku i pozwala uznać takie pismo za rewizję w rozumieniu art. 393 § 2 k.p.k., która nie czyni jednak zadość wymaganiom formalnym określonym w art. 376 § 1 k.p.k., gdyż nie zawiera wskazania, czego domaga się skarżący.Jest to brak formalny pisma (art. 104 § 1 pkt 3 k.p.k.) stanowiącego środek odwoławczy, który to brak może być uzupełniony w trybie, terminie oraz ze skutkami określonymi w art. 105 k.p.k. w związku z art. 378 k.p.k.