II KO 4/16

Sygn. akt II KO 4/16 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej w sprawie zażalenia J. W. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w S. z dnia 9 grudnia 2015 r. o odmowie wszczęcia śledztwa o czyn z art. 231 § 1 k.k., sygn. akt 1 Ds. […], po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 lutego 2016 r., inicjatywy przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w S. z dnia 13 stycznia 2016r., sygn. akt II Kp […], na podstawie art. 37 k.k., p o s t a n o w i ł: odmówić przekazania sprawy. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w S., motywując to względami dobra wymiaru sprawiedliwości, wystąpił z inicjatywą przekazania innemu sądowi równorzędnemu sprawy dotyczącej rozpoznania zażalenia J. W. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w S. z dnia 9 grudnia 2015 r. o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień, polegającego na niezasadnym skierowaniu wniosku o ukaranie za popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. przez funkcjonariuszy miejscowej Komendy Powiatowej Policji. W uzasadnieniu wskazał, że przed Sądem właściwym, jak i Sądem Okręgowym w S. toczyło się postępowanie przeciwko J. W. o kradzież, z którym ściśle związane jest złożenie przez niego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez tychże 2 funkcjonariuszy. Powyższa sytuacja sprawia, zdaniem Sądu występującego, że obecnie, przy rozpoznaniu zażalenia na odmowę wszczęcia postępowania zainicjowanego przez J. W., mogłyby powstać wątpliwości co do bezstronności sędziów Sądu Rejonowego w S., stanowiące zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości w rozumieniu art. 37 k.p.k. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Inicjatywa Sądu Rejonowego nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodzić należy się z twierdzeniem, że art. 37 k.p.k. znajduje zastosowanie w sytuacjach, w których mogłyby zachodzić wątpliwości co do zdolności sądu właściwego do bezstronnego rozstrzygnięcia danej sprawy. Wątpliwości te jednak muszą wynikać z racjonalnych podstaw, nie zaś być wynikiem nieuzasadnionych przypuszczeń. Argumentacja zaprezentowana w uzasadnieniu postanowienia z dnia 13 stycznia 2016r. nie zrealizowała tego warunku. Wynika z niej, że skoro Sąd Rejonowy w S. orzekał już w sprawie J. W., notabene prawomocnie uniewinnionego od zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. (k. 81 i 101 akt 1 Ds. […]), tym samym powinien obecnie zostać wyłączony od rozpoznania wskazanego na wstępie zażalenia, jako że sprawy te są ze sobą ściśle powiązane. Niemniej, z okoliczności tej, jak i z faktu uprzedniego uniewinnienia J. W. przez Sąd Rejonowy w S., czy wreszcie tego, że zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa dotyczyło funkcjonariuszy lokalnej Policji, nie można wywodzić uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że sędziowie Sądu występującego nie będą zdolni rozpoznać środka odwoławczego w sposób obiektywny i niezawisły. Stanu tego nie może zmienić to, że w zażaleniu J. W., w nawiązaniu do innej sprawy, wprost „atakuje” jednego z sędziów Sądu właściwego – w tym zakresie zastosowanie wszak znaleźć może art. 42 § 1 k.p.k. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia. l.n