II KR 46/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Ziemba. Sędziowie: J. Szamrej (sprawozdawca), J. Tobera.Prokurator Prokuratury Generalnej: K. Borkowska-Grabiec.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 1982 r. sprawy Krystiana P., oskarżonego z art. 210 § 2 k.k. w zw. z art. 25 § 2 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w O. z dnia 18 stycznia 1982 r.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że Krystiana P. uznał za winnego tego, iż w dniu 13 listopada 1981 r. w O., działając w sposób szczególnie zuchwały, zabrał w celu przywłaszczenia torbę wraz z zawartością innego mienia łącznej wartości około 2.000 zł na szkodę Piotra R., wyrywając mu tę torbę z ręki, a następnie groził mu użyciem bagnetu, aby utrzymać się w posiadaniu tej torby, przy czym czynu tego dopuścił się mając ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania jego znaczenia i kierowania swym postępowaniem, i za to skazał go na podstawie art. 208 i 209 w zw. z art. 25 § 2 i art. 10 § 2 k.k., wymierzając na podstawie art. 209 w zw. z art. 10 § 3 i art. 36 § 3 k.k. karę 2 lat pozbawienia wolności i 5.000 zł grzywny (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w O. wyrokiem z dnia 18 stycznia 1982 r. skazał Krystiana P. na podstawie art. 210 § 2 w zw. z art. 25 § 2, art. 57 § 1 i 3 pkt 1 oraz art. 36 § 3 i art. 40 § 1 pkt 3 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności, 10.000 zł grzywny oraz pozbawienia praw publicznych na okres 3 lat za to, że w dniu 13 listopada 1981 r. w O. podczas koncertu w hali widowiskowo-sportowej, działając w zamiarze przywłaszczenia i będąc pod wpływem alkoholu, dokonał rozboju na osobie Piotra R. w ten sposób, iż grożąc użyciem bagnetu wojskowego zabrał mu torbę wraz z kurtką i dokumentami, rękawiczkami oraz pieniędzmi łącznej wartości około 2.000 zł, przy czym działał w stanie upojenia atypowego, przez co miał w znacznym stopniu zmniejszoną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i kierowania swoim postępowaniem.Wyrok ten zaskarżył oskarżony, wnosząc rewizję (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Z nie kwestionowanych i oczywiście trafnych ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku wynika, że oskarżony Krystian P. zabrał w celu przywłaszczenia torbę wraz z zawartością innego mienia łącznej wartości około 2.000 zł na szkodę Piotra R., wyrywając mu tę torbę z ręki, i że bezpośrednio po dokonaniu w ten sposób kradzieży zagroził temuż Piotrowi R. użyciem bagnetu, aby utrzymać się w posiadaniu zabranego mienia.Przytoczone ustalenia faktyczne zaskarżonego wyroku uzasadniają w pełni podniesiony w rewizji zarzut obrazy prawa materialnego, a mianowicie art. 210 § 2 k.k. wskutek zakwalifikowania czynu oskarżonego Krystiana P. z tego przepisu, zamiast z art. 209 k.k., gdyż istotnie czyn ten przedstawia się jako przestępstwo kradzieży rozbójniczej i wyczerpuje znamiona określone w tym ostatnim przepisie. Jednakże przestępstwo określone w art. 209 k.k. jest kwalifikowanym typem zwykłych kradzieży mienia społecznego lub cudzego (art. 199 i art. 203 k.k.), a skoro w wypadku niniejszej sprawy oczywiste jest również to, iż sam akt zaboru mienia w celu przywłaszczenia na szkodę Piotra R. przedstawia się jako kradzież zuchwała (por. wytyczne wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej w sprawie odpowiedzialności karnej za przestępstwo określone w art. 208 k.k. - OSNKW 1980, z. 8, poz. 65), to uznać należy, że czyn oskarżonego Krystiana P. wyczerpuje także znamiona określone w art. 208 k.k.A zatem popełniony przez oskarżonego czyn, który polega na kradzieży cudzego mienia w sposób szczególnie zuchwały i na posłużeniu się bezpośrednio po dokonaniu tej kradzieży groźbą natychmiastowego użycia gwałtu na osobie pokrzywdzonego, aby utrzymać się w posiadaniu zabranego mienia, wyczerpuje znamiona określone w art. 208 oraz 209 k.k. i podlega - w myśl art. 10 k.k. - kumulatywnej kwalifikacji prawnej z obu tych przepisów dlatego, że żaden z tych przepisów, wziętych oddzielnie, nie obejmowałby całej kryminalnej treści tego czynu. W szczególności kwalifikacja prawna tego czynu wyłącznie z art. 209 k.k. nie obejmowałaby istotnego jego znamienia, jakim jest szczególnie zuchwały sposób popełnienia kradzieży, a kwalifikacja prawna wyłącznie z art. 208 k.k. nie obejmowałaby znamienia posłużenia się bezpośrednio po dokonaniu tej kradzieży groźbą natychmiastowego użycia gwałtu na osobie pokrzywdzonego, aby utrzymać się w posiadaniu zabranego mienia (...).