III K 198/64

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Dąbrowski (sprawozdawca).Sędziowie: Z. Kubec, K. Czajkowski.Prokurator Generalnej Prokuratury: C. Marysz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana P. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. i art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68), w związku z rewizją tegoż oskarżonego od wyroku łącznego Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 6 maja 1964 r., po wysłuchaniu wniosku prokuratora, na podstawie art. 40 § 1, 42 § 1 i 3, 44 § 2 i 376 k.p.k. postanowił: rewizję założoną przez Jana P. od wyroku łącznego z dnia 6 maja 1964 r. sygn. akt IV 47/64, wydanego przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku, pozostawić bez rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneI. Jan P. został prawomocnie skazany:1) wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 1959 r. w sprawie IV K 332/59 za czyn popełniony w październiku 1958 r. z art. 286 § 1 k.k. na karę 1 roku więzienia z zaliczeniem na poczet orzeczonej kary okresu tymczasowego aresztowania od dnia 29 września 1959 r. do dnia 28 grudnia 1959 r.;2) wyrokiem Sądu Powiatowego w Gdańsku dla Powiatu Gdańskiego z dnia 13 maja 1960 r. w sprawie II Kp 248/60 za czyny popełnione:a)w dniu 8 maja 1959 r. z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68) na karę 6 miesięcy więzienia orazb)w dniu 25 maja 1959 r. z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68) na karę 7 miesięcy więzienia i łącznie na 7 miesięcy więzienia.II. Na podstawie tych dwóch wyroków Sąd Wojewódzki w Gdańsku zgodnie z przepisem art. 35 k.k. wydał w dniu 6 maja 1964 r. w sprawie IV K 47/64 wyrok łączny, wymierzając Janowi P. karę łączną 1 roku i 7 miesięcy więzienia.III. Od tego wyroku łącznego oskarżony założył rewizję, w której wnosząc o złagodzenie kary łącznej, zarzucił jej rażącą niewspółmierność w stosunku do stopnia szkodliwości społecznej jego czynów.IV. W związku z wydaniem dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 174) Sąd Wojewódzki w Gdańsku postanowieniem z dnia 23 lipca 1964 r. wydanym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 wyżej powołanego dekretu amnestyjnego darował karę 1 roku więzienia wymierzoną Janowi P. w jednym z tych połączonych wyroków (IV K 332/55).V. Natomiast karę łączną 7 miesięcy więzienia, wymierzoną Janowi P. w drugim z tak połączonych wyroków, tenże Jan P. - jak to wynika z pisma Sądu Powiatowego w Gdańsku z dnia 27 października 1964 r. i z treści akt sprawy II Kp. 248/60 - już odbył.Uzasadnienie prawneVI. W tej sytuacji w związku z założoną przez Jana P. rewizją Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W myśl art. 360 k.p.k. rewizję zwykłą strony mogą zakładać tylko od istniejących nieprawomocnych wyroków sądów I instancji.W istocie swej rewizja w postępowaniu karnym jest czynnością procesową stron skierowaną w postaci zarzutów (art. 371 k.p.k.) przeciwko istniejącemu nieprawomocnemu wyrokowi sądu I instancji.Z chwilą gdy wyrok taki z tych czy innych powodów, niezależnie od zarzutów i wniosków rewizji (art. 12 i 377 k.p.k.), przestał istnieć w charakterze rozstrzygającego dokumentu, założona od takiego wyroku rewizja traci swą podstawę prawną wypływającą z przepisu art. 360 k.p.k. W takich okolicznościach założona rewizja staje się bezprzedmiotowa i traci ona formalnoprawne warunki do dalszego swego istnienia w charakterze pisma procesowego mogącego wywołać skutki prawne.Darowanie zaś z amnestii lub w drodze łaski kary wymierzonej w wyroku wchodzącym w skład wyroku łącznego powoduje z mocy samego prawa rozwiązanie węzła łączącego kary poszczególne w wyroku łącznym, a to na skutek wyeliminowania jednego z członów składowych kary łącznej (por. uchwała Całej Izby Karnej S.N. z dnia 20 marca 1964 r. VI KO 53/63 - OSNKW zeszyt 7-8 z 1964 r.).Z powyższego wynika zatem, że zaskarżony rewizją wyrok łączny przestał istnieć, wobec czego, jak to wyżej podkreślono, rewizja Jana P. straciła formalnoprawne warunki do wywołania skutków prawnych i dlatego należało ją pozostawić bez rozpoznania.Mając więc powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak wyżej.