III K 370/57

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Haliny P., oskarżonej z art. 1 § 3 lit. a dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68), po rozpoznaniu założonej przez oskarżoną rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 27 października 1955 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 27 października 1955 r. Halina P. skazana została z art. 1 § 3 lit. a dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o wzmożeniu ochrony mienia społecznego na 8 lat więzienia za to, że w okresie od 8 maja do 19 listopada 1954 r. w S., jako kierowniczka sklepu Nr 4 Centrali Handlowej Przemysłu Drzewnego zagarnęła na szkodę tejże Centrali kwotę uzyskaną ze sprzedaży mebli w ogólnej wysokości 257 906,51 zł.Od tego wyroku założyła rewizję oskarżona, zarzucając rażącą surowość wymierzonej jej kary, w szczególności nieuwzględnienie przy wymiarze kary braku kontroli nad oskarżoną ze strony czynników nadrzędnych i pominięcie opinii biegłych, którzy twierdzili, że oskarżona jest osobnikiem psychopatycznym.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Brak należytej kontroli nad sprawcą zagarnięcia mienia społecznego sam przez się nie stanowi okoliczności łagodzącej. Brak należytej kontroli może stanowić okoliczność łagodzącą wówczas, gdy niezależnie od woli sprawcy staje się obiektywną przyczyną powstania przestępstwa. Może nią być np. wówczas, gdy na skutek nieujawnienia przez kontrolę pewnych błędów w pracy przyczynia się do powtarzania manka (art. 286 § 1 k.k.). Nie może natomiast stanowić okoliczności łagodzącej wówczas, gdy jest przez sprawcę wykorzystywany dla zagarnięcia przezeń mienia społecznego.W takim wypadku może stanowić nawet okoliczność obciążającą, gdyż stanowi nadużycie zaufania. W sprawie niniejszej mamy do czynienia raczej z tym drugim wypadkiem.Biegli psychiatrzy stwierdzili, że oskarżona "nie zdradza objawów choroby psychicznej ani niedorozwoju umysłowego, jest natomiast osobnikiem zdradzającym cechy psychopatii histerycznej". Okoliczności powyższe nie dają również podstaw do złagodzenia kary.Mając na uwadze, że oskarżona dopuściła się przywłaszczenia kwoty ponad ćwierć miliona złotych w ciągu około pół roku, uznać należy, że działała z wielkim nasileniem woli przestępczej i przestępną zuchwałością, co uzasadnia surowe ukaranie.Nie znajdując podstaw do złagodzenia oskarżonej kary, Sąd Najwyższy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.