III K 428/57

SentencjaSąd Najwyższy w Warszawie w Izbie Karnej na posiedzeniu jawnym, po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 1957 r. sprawy Jerzego W., Romualda S., Edwarda M., Jana R. i Edwarda B. oskarżonych z art. 4 § 1 k.k., art. 1 § 3c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) oraz art. 3 § 1 tegoż dekretu z powodu rewizji, złożonej przez oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 1957 r. IV K. 65/57 na podstawie art.k.p.k. oraz art. 4 dekretu o.s.k.A. W Stosunku do Jerzego W.:1. uchyla zaskarżony wyrok w orzeczeniu o karze łącznej,2. uchyla tenże wyrok w części skazującej osk. W. za czyny opisane w punktach XII, XIII i XIV aktu oskarżenia i z zarzutu popełnienia tych czynów Jerzego W. uniewinnia, kosztami postępowania w tym zakresie obciążając Skarb Państwa;3. uchyla tenże wyrok w części skazującej W. za czyn opisany w punkcie XV aktu oskarżenia i postępowanie co do tego czynu z mocy art. 3c k.p.k. umarza, kosztami obciążając Skarb Państwa;4. w pozostałej części wyrok co do Jerzego W. utrzymuje w mocy, poprawiając kwalifikację czynu, opisanego w p. 6 aktu oskarżenia, z art. 2 § 2 na art. 2 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68);5. wymierza Jerzemu W. za przypisane mu czyny karę łączną sześciu (6) lat więzienia i 1.500 zł grzywny z zamianą na 15 dni więzienia oraz utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat pięciu (5);6. zalicza W. na poczet kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od 15 października 1956 r.;7. zwalnia W. od kosztów postępowania rewizyjnego i opłaty sądowej za drugą instancję.B. W stosunku do Romualda S. i Edwarda M.:1. zmienia zaskarżony wyrok w orzeczeniu o karach łącznych w ten sposób, że wymierza S. i M. kary łączne po dziewięć (9) lat więzienia oraz utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres pięciu (5) lat;2. zalicza na poczet kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania: S. od 15 października 1956 r. i M. od 29 września 1956 r.;3. zwalnia S. i M. od kosztów postępowania rewizyjnego i opłaty sądowej za drugą instancję.C. W stosunku do Jana R.:1. uchyla zaskarżony wyrok w orzeczeniu o karze łącznej;2. uchyla tenże wyrok w części skazującej R. za czyn opisany w punkcie XII aktu oskarżenia i postępowanie co do czynu z mocy art. 3c k.p.k. umarza, obciążając kosztami Skarb Państwa;3. w pozostałej części wyrok co do R. utrzymuje w mocy;4. zwalnia R. od kosztów postępowania rewizyjnego i opłaty sądowej za drugą instancję.D. W stosunku do Edwarda B.:1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;2. zwalnia B. od kosztów postępowania rewizyjnego i opłaty sądowej za drugą instancję.Uzasadnienie faktyczneJerzy W. oskarżony był o to, że:- w styczniu 1956 r. w E. posiadał bez zezwolenia broń palną krótką,- we wrześniu i październiku 1956 r. w E. posiadał bez zezwolenia broń palną i amunicję,- w styczniu 1956 r. w E. działając wspólnie w zamiarze dokonania napadu na kierownika sklepu Nr 68 Powszechnej Spółdzielni Spożywców Henryka P. w celu zabrania posiadanych przezeń pieniędzy z utargu groził użyciem broni palnej, lecz zamierzonego skutku nie osiągnął, gdy został spłoszony,- dnia 10 września 1956 r. w E., działając wspólnie, dopuścił się włamania do miejscowego Liceum Ogólnokształcącego, dokonując kradzieży mikroskopów, czterech KBK, trzech wiatrówek i innych pomocy szkolnych wartości ponad 20.000 zł,- we wrześniu 1956 r. w E. nakłonił Romualda S. i Edwarda M. do dokonania włamania, połączonego z kradzieżą, do miejscowego sklepu z obuwiem Nr 14 Miejskiego Handlu Detalicznego,- we wrześniu 1956 r. w E. nakłonił Romualda S. i Edwarda M. do dokonania włamania z kradzieżą do miejscowego Technikum Budowy Maszyn uzasadniając to wobec nich koniecznością zdobycia broni,- we wrześniu 1956 r. w E. nakłonił Romualda S. i Edwarda M. do dokonania kradzieży z włamaniem do biura Rejonu Administracyjnego Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych przy ul. (...),- we wrześniu 1956 r. w E. przyjął w celu przechowania od Romulda B. i Edwarda M. broń i pomoce szkolne wiedząc, że pochodzą one z kradzieży w Liceum Ogólnokształcącym,- we wrześniu 1956 r. w E. pomógł w ukryciu na terenie swojego domu butów i in. art. skórzanych wiedząc, że pochodzą one z kradzieży, dokonanej w sklepie z obuwiem Nr 14,- we wrześniu 1956 r. w E. przyjął w celu przechowania od Edwarda M. czternaście dowodów osobistych i 1 legit. Zw. Zawodowych wiedząc, że pochodzą one z kradzieży w Rejonie Administracyjnym przy ul. (...),- we wrześniu 1956 r. w E. przyjął od Romualda S. i Edwarda M. pieniądze wiedząc, że pochodzą one z kradzieży w barze "E",- w lipcu 1956 r. w E. zabrał w celu przywłaszczenia na szkodę miejscowego Zarządu Ligi Przyjaciół Żołnierza pistolet szkoleniowy TT,- w sierpniu 1956 r. w E., działając wspólnie, dopuścił się włamania do kiosku Nr 6 Przedsiębiorstwa Obrotu Drobnodetalicznego "(...)", dokonując kradzieży pieniędzy w kwocie ok. 50 zł, papierosów, cukierków i innych towarów łącznej wartości ok. 1.300 zł;Romuald S. oskarżony był o to, że:- w styczniu 1956 r. w E. posiadał bez zezwolenia broń palną krótką,- we wrześniu i październiku 1956 r. w E. posiadał bez zezwolenia broń palną i amunicję,- w styczniu 1956 r. w E., działając wspólnie, w zamiarze dokonania napadu na kierownika sklepu Nr 68 Powszechnej Spółdzielni Spożywców, Henryka P., w celu zabrania posiadanych przezeń pieniędzy z utargu groził użyciem broni palnej, lecz zamierzonego skutku nie osiągnął, gdyż został spłoszony,- dnia 10 września 1956 r. w E., działając wspólnie, dopuścił się włamania do miejscowego Liceum Ogólnokształcącego dokonując kradzieży mikroskopów, czterech KBK, trzech wiatrówek i innych pomocy szkolnych wartości ponad 20.000 zł,- dnia 6 września 1956 r. w E., działając wspólnie, dopuścił się włamania do sklepu z obuwiem Nr 14 Miejskiego Handlu Detalicznego dokonując kradzieży obuwia męskiego, teczek skórzanych o wartości ok. 57 tys. zł, pieniędzy w kwocie ok. 120 zł oraz dwu ręcznych zegarków, stanowiących własność kierownika sklepu St. J.,- dnia 8 września 1956 r. w E., działając wspólnie, dokonał włamania do Biura Rejonu Administracyjnego Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych przy ul. (...), dopuszczając się kradzieży 14 dowodów osobistych i 1 legitymacji Zw. Zawodowych oraz 2,5 kg cyny i 1 piłek do metali,- dnia 23 września 1956 r. w E., działając wspólnie, dopuścił się włamania do miejscowego Technikum Budowy Maszyn dokonując kradzieży czterech KBKS, telefonu polowego i ok. 500 sztuk amunicji,- w nocy z dnia 27 na 28 września 1956 r. i działając wspólnie, dopuścił się włamania do baru E. Zakładów Gastronomicznych "E." dokonując kradzieży wódki, papierosów i, pieniędzy w sumie ok. 500 zł, przy czym wartość ogólna skradzionych przedmiotów przekracza i 3.000 zł,- w sierpniu 1956 r. w E., działając wspólnie dopuścił się włamania do kiosku Nr 6 Przedsiębiorstwa Obrotu Drobnodetalicznego "(...)", dokonując kradzieży pieniędzy w kwocie ok. 5 papierosów, cukierków i innych towarów łącznej wartości ok. 1.300 zł, Edward M. oskarżony był o to, że:- we wrześniu 1956 r. w E. posiadał bez zezwolenia broń palną i amunicję,- dnia 10 września 1956 r. w E., działając wspólnie, dopuścił się włamania do miejscom Liceum Ogólnokształcącego, dokonując kradzieży mikroskopów, czterech KBK, trzech wiatrówek i innych pomocy szkolnych wartości ponad 20.000 zł,- dnia 6 września 1956 r. w E., działając wspólnie, dopuścił się włamania do sklepu z obuwiem Nr 14 Miejskiego Handlu Detalicznego dokonując kradzieży obuwia męskiego, teczek skórzanych wartości ok. 57 tys. zł, pieniędzy w kwocie 120 zł oraz dwu ręcznych zegarków, stanowią własność kierownika sklepu St. J.,- dnia 8 września 1956 r. w E., działając wspólnie, dokonał włamania do Hura Rejonu Administracyjnego Zarządu Budynków Mieszkalnych przy ul. (...), dopuszczając się kradzieży 14 dowodów osobistych, 1 legitymacji Zw. Zawodowych, oraz 2,5 kg cyny i kilku piłek do metali,- dnia 23 września 1956 r. w E., działając wspólnie, dopuścił się włamania do miejscowego Technikum Budowy Maszyn dokonując kradzieży czterech KBKS, telefonu polowego i ok. 500 sztuk amunicji,- w nocy z dnia 27 na 28 września 1956 r. w E., działając wspólnie, dopuścił się włamania do baru E. Zakładów Gastronomicznych "E.", dokonując kradzieży wódki, papierosów i pieniędzy w sumie ok. 500 zł, przy czym wartość ogólna skradzionych przedmiotów przekracza kwotę zł 3.000,- w sierpniu 1956 r. w E., działając wspólnie, dopuścił się włamania do kiosku Nr 6 Przedsiębiorstwa Obrotu Drobnodetalicznego "(...)", dokonując kradzieży pieniędzy w kwocie ok. 50 zł, papierosów, cukierków i innych towarów łącznej wartości ok. 1.300 zł,- w nocy z dnia 25 na 26 sierpnia 1956 r. w E., działając wspólnie, dopuścił się włamania do kiosku Nr 32 Przedsiębiorstwa Obrotu Drobnodetalicznego "(...)" dokonując kradzieży różnych towarów łącznej wartości 614,28 zł.Jan R. oskarżony był o to, że:- we wrześniu i październiku 1956 r. w E. posiadał bez zezwolenia broń palną i amunicję w ilości 100 sztuk,- we wrześniu 1956 r. w E. przyjął w celu przechowania od Jerzego W. broń palną i 100 sztuk amunicji wiedząc, że pochodzi ona z kradzieży w Technikum Budowy Maszyn;Edward B. oskarżony był o to, że:- w nocy z dnia 25 na 26 sierpnia 1956 r. w E., działając wspólnie, dopuścili się włamania do kiosku Nr 32 Przedsiębiorstwa Obrotu Drobnodetalicznego "(...)" dokonując kradzieży różnych towarów łącznej wartości 614,28 zł.Sąd Wojewódzki w Gdańsku orzekł co do nich:I. uznaje oskarżonego W. Jerzego za winnego popełnienia zarzuconych mu aktem oskarżenia czynów opisanych w punktach I, II, VI, VII, XII, XIII, XIV, XV, XVI, XVII i XXII,a) i za to na mocy art. 4 § 1 k.k. za czyn opisany w punkcie I skazuje go na karę (5) pięciu lat więzienia, na mocy art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o amnestii z dnia 27 kwietnia 1956 r. wymierzoną karę darowuje,b) za czyn popełniony a opisany w punkcie II skazuje go na mocy art. 4 § 1 k.k. na karę (5) pięciu lat więzienia,c) za czyn opisany w punkcie VI skazuje go na mocy art. 23 § 1 k.k. w zw. z art. 2 § 2 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (5) pięciu lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit.c.k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata,d) za czyn opisany w punkcie VII skazuje go na mocy art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (3) trzech lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat (2) dwóch,e) za czyn opisany w punkcie XII skazuje go na mocy art. 26 k.k. w zw. z art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (3) trzech lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata,f) za czyn opisany w punkcie XIII skazuje go na mocy art. 26 w zw. z art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (2) dwóch lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata,g) za czyn opisany w punkcie XIV skazuje go na mocy art. 26 k.k. w zw. z art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę 2 lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata,h) za czyn opisany w punkcie XV skazuje go na mocy art. 3 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (1) jednego roku więzienia i 1.000 zł grzywny,i) za czyn opisany w punkcie XVI skazuje go na mocy art. 3 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (1) jednego roku więzienia i 1.500 zł grzywny,j) za czyn opisany w punkcie XVII skazuje go na mocy art. 3 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (6) sześciu miesięcy więzienia i 500 zł grzywny,k) za czyn opisany w punkcie XXII skazuje go na mocy art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (2) dwóch lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata,l) od zarzutu popełnienia czynów opisanych w p-tach XVIII i XIX oskarżonego uniewinnia,m) na mocy art. 31 k.k. jako karę łączną wymierza oskarżonemu W. Jerzemu (10) dziesięć lat więzienia i 1.500 zł grzywny z zamianą na 15 dni więzienia oraz utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat 5,n) na mocy art. 58 k.k. zalicza na poczet kary orzeczonej okres tymczasowego aresztowania w całości od dnia 15 października 1956 r. do dnia 12 kwietnia 1957 r.,o) na mocy art. 459 k.p.k. oraz art. 4 dekretu z dnia 23 stycznia 1947 r. o opłatach sądowych w sprawach karnych, zwalnia oskarżonego W. od ponoszenia opłat sądowych, zaś koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa;II. a) uznaje oskarżonego S. Romualda za winnego popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów opisanych w punktach III, IV, VL VII, VIII, IX, X, XI i XXII.b) i za to za czyn opisany w pkcie III skazuje go na mocy aort. 4 § 1 m.k.k. na karę (5) pięciu lat więzienia, na mocy art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 1956 r. o amnestii wymierzoną karę darowuje,c) za czyn opisany w pkcie IV na mocy art. 4 § 1 m.k.k. skazuje go na karę (5) pięciu lat więzienia,d) za czyn opisany w pkcie VI skazuje go na mocy art. 23 § 1 k.k. w zw. z art. 2 § 2 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (5) pięciu lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata;e) za czyn opisany w pkcie VII skazuje go na mocy art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (3) trzech lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata.f) za czyn opisany w pkcie VIII skazuje go na mocy aut. 1 § 3 lit. c w zw. z art. 36 k.k. na karę (4) czterech lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat (2) dwóch,g) za czyn opisany w pkcie IX skazuje go na mocy art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (2) dwóch lat i (6) sześciu miesięcy więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata,h) za czyn opisany w pkcie X skazuje go na mocy art. 1 § 3 lit. o dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (3) trzech lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata,l) za czyn opisany w pkcie XI skazuje go na mocy art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (3) trzech lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata,j) za czyn opisany w pkcie XXII skazuje go na mocy art. 1 § 3 lit. o dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (2) dwóch lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata,k) na mocy art. 31 k.k. jako karę łączną wymierza oskarżonemu (11) jedenaście lat więzieni oraz utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na (6) sześć lat,l) na mocy art. 58 k.k. zalicza na poczet kary orzeczonej okres tymczasowego aresztowania w całości od dnia 15 października 1956 r. do dnia 12 kwietnia 1957 r.,m) na mocy art. 459 k.p.k. i art. 4 dekretu z dnia 23 stycznia 1947 r. zwalnia oskarżonego od ponoszenia opłat sądowych, a koszta postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa;III. a) uznaje oskarżonego M. Edwarda za winnego popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów opisanych w punktach V, VI VIII, IX, X, XI, XXII i XXIII,b) i za to za czyn opisany w pkcie V skazuje go na mocy art. 4 § 1 m.k.k. na karę (5) pięciu lat więzienia,c) za czyn opisany w pkcie VII skazuje go na mocy art. 1 § 3 lit. o dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (3) trzech lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata,d) za czyn opisany w pkcie VIII skazuje go na mocy art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) w zw. z art. 36 k.k. na karę (4) czterech lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata,e) za czyn opisany w pkcie IX skazuje go na mocy art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (2) dwóch lat (6) sześciu miesięcy więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata,f) za czyn opisany w pkcie X skazuje go na mocy art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (3) trzech lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata,g) za czyn opisany w pkcie II skazuje go na mocy art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (3) trzech lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata.h) za czyn opisany w pkcie XXII skazuje go na mocy art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (2) dwóch lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. o k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata,i) za czyn opisany w pkcie XXIII skazuje go na mocy art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) na karę (2) dwóch lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 2 lata,j) na mocy art. 31 k.k. jako karę łączną wymierza oskarżonemu (11) jedenaście lat więzienia oraz utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat (6) sześciu,k) na mocy art. 58 k.k. zalicza oskarżonemu na poczet kary orzeczonej okres tymczasowego aresztu w całości od dnia 28 września 1956 r. do dnia 12 kwietnia 1957 r.,l) na mocy art. 459 k.p.k. i art. 4 dekretu z dnia 23 stycznia 1947 r. zwalnia oskarżonego od ponoszenia opłat sądowych, a koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa;IV. a) uznaje oskarżonego R. Jana za winnego popełnienia czynu opisanego w pkcie XI i przyjmując czyn ten za przypadek mniejszej wagi skazuje go na mocy art. 4 § 2 k.k. na karę (1) jednego roku więzienia,b) uznaje oskarżonego R. Jana za winnego popełnienia czynu opisanego w pkcie XX i na mocy art. 3 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) skazuje go na karę (1) jednego roku więzienia i 500 zł grzywny,c) na mocy art. 31 k.k. jako karę łączną wymierza oskarżonemu jeden rok więzienia i 500 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności grzywny na 10 dni więzienia licząc po 50 zł za każdy dzień,d) na mocy art. 61 k.k. zawiesza warunkowo wykonanie orzeczonej kary łącznej na okres lat trzech,e) na mocy art. 58 k.k. zalicza na poczet kary orzeczonej okres tymczasowego aresztowania w całości od dnia 22 października 1956 r. do dnia 12 kwietnia 1957 r.,f) na mocy art. 459 k.p.k. i art. 9 i 10 dekretu z dnia 23 stycznia 1947 r. obciąża oskarżonego opłatą sądową w kwocie 110 zł oraz kosztami postępowania;V. a) uznaje oskarżonego B. Edwarda za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu opisanego w pkcie XXIII i za to na mocy art. 1 § 3 lit. c dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68) skazuje go na karę (2) dwóch lat więzienia, na mocy art. 47 § 1 lit. c k.k. orzeka utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat (3) trzech,b) na mocy art. 58 k.k. zalicza na poczet kary orzeczonej okres tymczasowego aresztowania w całości od dnia 22 października 1956 r. do dnia 12 kwietnia 1957 r.c) na mocy art. 61 k.k. zawiesza warunkowo wykonanie kary orzeczonej na okres lat trzech (3).Oskarżony Jerzy W. w rewizji wnosi:1) o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie2) o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go z zarzutów aktu oskarżenia z wyjątkiem zarzutów uczestnictwa w kradzieży na szkodę Liceum Ogólnokształcącego i pomocnictwa w kradzieży ze sklepu Nr 14 MHD (punkty VII i XVI aktu oskarżenia), względnie,3) o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej skazania za czyny wymienione w punktach XII, XIII, XIV, XV aktu oskarżenia i umorzenie postępowania w tej części, oraz zmianę wyroku w części dotyczącej kar co do pozostałych zarzutów i kary łącznej przez wydatne złagodzenie tych kar przy zmianie kwalifikacji prawnej czynu wymienionego w punkcie II aktu oskarżenia na art. 18 § 1 m.k.k. wzgl. 4 § 2 m.k.k.Podstawą rewizji są zarzuty obrazy przepisów prawa materialnego, a zwłaszcza art. 26, 27 i 36 k.k. art. 3 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. - o wzmożeniu ochrony własności społecznej (Dz. U. z 1953 r. Nr 17, poz. 68), art. 4 § 1 m.k.k. oraz zarzuty obrazy przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 8, 320, 339 k.p.k., a nadto zarzuty błędnej oceny okoliczności faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku i wymierzenia kar rażąco niewspółmiernych.Oskarżony Romuald S. zarzuca Sądowi Wojewódzkiemu błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i wymierzenie kary rażąco niewspółmiernej w stosunku do stopnia przewinienia (art. 571p. 3 i 4 k.p.k.).Wniosek rewizyjny: o uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do zarzutów opisanych w punkcie III, VI i XXII aktu oskarżenia i uniewinnienie oskarżonego z tych zarzutów, a ponadto o złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary za przestępstwa opisane w punktach VII, VIII, IX, X i XI oraz złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary łącznej.Oskarżony Edward M. zaskarża wyrok co do pkt V aktu oskarżenia - w całości. Rewizję w tej części opiera na zarzucie pogwałcenia prawa materialnego. Co do pkt XXII i XXIII wyrok zaskarża w całości. Rewizję w tym przedmiocie opiera na zarzucie błędnej oceny okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę wyroku. W przedmiocie pozostałych zarzutów dotyczących Edwarda M. - wyrok zaskarża w części dotyczącej wymiaru kary łącznej. Rewizję w tym przedmiocie opiera na zarzucie niewspółmierności kary w stosunku do przypisanych oskarżonemu czynów.Osk. Jan R. wyrok w przedmiocie pkt XII zaskarża w całości. Rewizję w tej części opiera na zarzucie pogwałcenia prawa materialnego.Osk. Edward B. "uznany został winnym przestępstwa opisanego w p. XXIII - podobnie jak i Edward M. jedynie na podstawie pomówienia współoskarżonych. Pomówienie powyższe zostało na rozprawie odwołane. Wydaje się, iż dowód powyższy nie jest wystarczającym do uznania winy oskarżonego za udowodnioną..."Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:A. Co do Jerzego W. zarzut niesłusznego przypisania mu czynów, opisanych w punktach I i VI aktu oskarżenia, nie jest zasadny.Sąd Wojewódzki oparł się na wyjaśnieniach osk. S. w śledztwie k. 265, zaprzeczonych przez W. na rozprawie sądowej k. 582 i odwołanych na tejże rozprawie przez S. k. 583.S. twierdzi, że zeznania w śledztwie zostały na nim wymuszone. Gdyby istotnie w śledztwie były stosowane w tej sprawie niedozwolone metody, oskarżeni alboby się do wszystkiego przyznali, albo, mimo bezspornych nacisków, wszystkiemu zaprzeczali. Analiza wyjaśnień oskarżonych, ujawnionych w szerokim zakresie na rozprawie, wykazuje, że wszyscy oni do pewnych czynów przyznawali się, wymieniając współsprawców i opisując przebieg czynu, do innych zaś czynów nie przyznawali się nawet w tych wypadkach, kiedy ich współoskarżeni obciążali. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy nie znajduje podstaw do generalnego kwestionowania wyjaśnień oskarżonych w śledztwie.Co do omawianych zarzutów S., obciążając W., obciążał również siebie. Przebieg zajścia - pomimo nierozpoznania sprawców przez świadka - potwierdził na ogół zgodnie z S. świadek P. na rozprawie. Przypisując W. te dwa czyny Sąd Wojewódzki błędu w ocenie okoliczności faktycznych nie popełnił.Nie było natomiast zasadne przypisanie W. czynów opisanych w punktach XII do XIV aktu oskarżenia w oparciu o wyjaśnienia S. w śledztwie, S. bowiem miał wyraźny interes w umniejszaniu własnej winy i przerzucaniu jej na W. Z okoliczności sprawy bynajmniej nie wynika, ażeby W. był inicjatorem czynów przestępnych oskarżonych lub ich przywódcą. Z braku dostatecznych dowodów winy z zarzutów tych W. należało uniewinnić. Na skutek uniewinnienia bezprzedmiotowy stał się słuszny zarzut obrony dwukrotnego - raz za nakłanianie do kradzieży, drugi raz za przechowywanie skradzionych rzeczy - ukarania W.Pełną wagę natomiast zachował słuszny zarzut dwukrotnego ukarania W.: raz za kradzież w liceum (aktu osk. VII) drugi raz za przechowywanie rzeczy skradzionych w liceum (aktu osk. XV), pojęcie kradzieży bowiem obejmuje bezprawne wejście w posiadanie cudzego mienia, a więc i posiadanie wzgl. przechowywanie tego mienia. Co do zarzutu XV przeto postępowanie należało umorzyć.Co do zarzutu XVII aktu oskarżenia Sąd Wojewódzki - przez omyłkę zapewne - powołuje się na wyjaśnienia M., który na rozprawie k. 584 nic o przedmiotach pochodzących z kradzieży w M.Z.B.M. nie mówił. Czyn ten jednak słusznie Sąd Wojewódzki W. przypisał, przechowywanie bowiem przez W. tych rzeczy ustalił na rozprawie S. k. 582, który w tej kwestii nie miał żadnego interesu w obciążeniu W.Co do zarzutu XXII aktu oskarżenia Sąd Wojewódzki błędu nie popełnił, opierając się na wyjaśnieniach M. w śledztwie k. 271, bowiem jak już wyżej było wyjaśnione, analiza wyjaśnień oskarżonych nie potwierdziła zarzutu stosowania w śledztwie w tej sprawie niedozwolonych. metod.Ultra petitum w oparciu o postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 18 lutego 1957 r. I KO 166/56 (OSN 1957/III poz. 25, OSPiKA 1958/4 poz. 110) poprawić należało kwalifikację czynu, opisanego w punkcie VI aktu oskarżenia - wobec tego, że W. z posiadanej broni nie zrobił użytku. Wobec nie zbyt wysokiego wymiaru kary za ten czyn nie było potrzeby zmiany orzeczenia o karze.Nie jest słuszny zarzut niewłaściwej kwalifikacji czynów W., opisanych w punktach I i II aktu oskarżenia. Ani przechowywanie pistoletów, którymi się grozi napadniętemu w czasie nieudanego napadu opisanego w punkcie VI aktu oskarżenia, ani przechowywanie skradzionych karabinów - nie mogą być uznane za przypadki mniejszej wagi w rozumieniu art. 4 § 2 m.k.k. Z braku rewizji prokuratorskiej Sąd Najwyższy nie zmienił orzeczonej przez Sąd Wojewódzki zamiany grzywny na karę więzienia, jakkolwiek najwyższa dopuszczalna relacja wynosi zł 75 za jeden dzień więzienia.Wobec uniewinnienia W. z trzech przypisanych mu przez Sąd Wojewódzki czynów, umorzenia postępowania co do jednego czynu i złagodzenia kwalifikacji co do jednego czynu należało W. wymierzyć nową, znacznie łagodniejszą karę łączną.B. Co do Romualda S. i Edwarda M. zarzuty, że Sąd Wojewódzki oparł wyrok na wyjaśnieniach oskarżonych w śledztwie, są niesłuszne z przyczyn obszernie już poprzednio omówionych.Wyjaśnienie S., że pistolet W. zniszczył przez wrzucenie go do stawu po nieudanym napadzie, opisanym w punkcie VI aktu oskarżenia, nie uprawniało Sądu Wojewódzkiego do uznania przechowywania przezeń pistoletu za wypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 4 § 2 m.k.k. ani tym bardziej do uznania czynu przestępnego za niekaralny.Dlaczego wyjaśnienia oskarżonych, nazwane przez prowadzącego śledztwo protokółem konfrontacji "nie podlegały odczytaniu" na rozprawie sądowej, obrona nie wyjaśniła.Jakkolwiek k.p.k. mówi o stawieniu sobie do oczu tylko w rozdziale o świadkach, w art. 104, w praktyce sądowej i śledczej często sąd względnie prowadzący śledztwo konfrontuje świadka z oskarżonym lub oskarżonych między sobą. Praktyka ta ma na celu zbliżenie się do prawdy materialnej przez prawidłową ocenę zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonych i na podstawie podstawowego przepisu art. 8 k.p.k. uznana być powinna za prawidłową i słuszną.Zarzut obrony co do kwalifikacji czynu, opisanego w punkcie IX aktu oskarżenia nie jest trafny. 2,5 kilograma cyny ma wartość niewątpliwie ponad 500 złotych.Zarzut dwukrotnego skazania S. i M., raz za kradzież broni, drugi raz za jej przechowywanie nie jest słuszny. S. i M. włamali się do Technikum nie tylko dla zdobycia broni. Zabrali z Technikum ponadto aparat telefoniczny. W tym stanie rzeczy włamanie do Technikum i późniejsze przechowywanie broni, które stanowi odrębne i samoistne przestępstwo, stanowią dwa różne czyny przestępne.Słuszne natomiast są zarzuty nadmiernej surowości Sądu Wojewódzkiego w orzeczeniu o karach łącznych. Z uwagi na to, że z posiadanej broni oskarżeni nie zrobili użytku i że wyrządzone przez nich szkody materialne były stosunkowo niewielkie, Sąd Najwyższy wymierzył łagodniejsze kary łączne.C. Co do Jana B. zarzut dwukrotnego ukarania: raz za przechowywanie broni, drugi raz za pomoc, okazaną sprawcom kradzieży przez przechowywanie broni, jest słuszny i przeto Sąd Najwyższy orzekł co do niego, jak w sentencji.D. Co do Edwarda B. zarzut niesłusznego przypisania mu czynu, opisanego w punkcie XXIII aktu oskarżenia na podstawie wyjaśnień osk. B. w śledztwie k. 382, nie jest trafny, Jan B. bowiem nie miał żadnego interesu w obciążaniu Edwarda B.Z wyżej opisanych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.