III KO 105/20

Sygn. akt III KO 105/20 POSTANOWIENIE Dnia 2 grudnia 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie dot. zażalenia M. P. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. z dnia 11 września 2020 r., sygn. akt PR 4 Ds. (...), o umorzeniu śledztwa, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 2 grudnia 2020 r., inicjatywy przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w L. z dnia 19 października 2020 r., sygn. akt III Kp (...), na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K. UZASADNIENIE Do Sądu Rejonowego w L. wpłynęło zażalenie M. P. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. z 11 września 2020 r. umarzające śledztwo zainicjowane zawiadomieniem skarżącej o popełnieniu czynu zabronionego z art. 231 k.k. przez m.in. obecnego i byłego prezesa Sądu Rejonowego w L. Postanowieniem z 19 października 2020 r. Sąd właściwy miejscowo do rozpoznania środka odwoławczego zwrócił się do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu. Podmiot występujący wyraził obawę, że pozostawanie sprawy w gestii Sądu delegowanego do tej czynności na podstawie art. 31 § 1 k.p.k., zagrażałoby dobru wymiaru sprawiedliwości. Takie 2 niebezpieczeństwo miałoby wynikać z tego, że Sąd Rejonowy w L. badałby prawidłowość czynności podejmowanych przez osobę będącą przełożonym sędziów orzekających w tym Sądzie. Zaistniały stan prawny uzasadniał, zdaniem występującego, zastosowanie delegacji z art. 37 k.p.k. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Inicjatywa Sądu Rejonowego zasługiwała uwzględnienie. Jakkolwiek sprawa znajduje się w fazie in rem i pozornie wydawałoby się, że nie dotyczy byłego i obecnego przełożonego sędziów Sądu właściwego miejscowo, to jednak w odbiorze społecznym pozostawienie rozpoznania zażalenia osoby zawiadamiającej o popełnieniu przestępstwa w gestii tego Sądu zostałoby ocenione zdecydowanie krytycznie. Nieprzeniesienie sprawy do innego równorzędnego sądu wywołałoby bez wątpienia przeświadczenie o uchybieniu zasadzie bezstronności. Takich sytuacji, godzących w autorytet wymiaru sprawiedliwości, należy zdecydowanie unikać, mimo że in concreto brak jest danych, które stawiałyby obiektywizm sędziów Sądu właściwego miejscowo pod znakiem zapytania. Dlatego sprawę przekazano Sądowi Rejonowemu w K., a więc poza obszar właściwości Sądu Okręgowego w L.