III KR 315/79

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Budzianowski. Sędziowie: M. Szczepański (sprawozdawca), L. Misiurkiewicz (sędzia SW deleg.).Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Olborski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Bogusława G., oskarżonego z art. 210 § 2 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Elblągu z dnia 31 lipca 1979 r.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że karę pozbawienia wolności wymierzoną złagodził do 10 lat (...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Elblągu Bogusław G. uznany został za winnego tego, że - mając w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czynu oraz kierowania swoim postępowaniem - w dniu 28 listopada 1978 r. w J., działając wspólnie z Sylwestrem M., użył gwałtu na osobie Adeli B., polegającego na grożeniu jej nożem, biciu pięściami i kopaniu po całym ciele oraz związaniu i zakneblowaniu ust, doprowadzając ją w ten sposób do stanu bezbronności, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze, bony oszczędnościowe PKO, dolary kanadyjskie, biżuterię i inne przedmioty łącznej wartości 17.820 zł na szkodę wymienionej oraz bony oszczędnościowe PKO, srebrne sztućce, alkohol i inne przedmioty łącznej wartości 26.380 zł na szkodę Eugeniusza C. Za ten czyn - na podstawie art. 210 § 2, art. 36 § 3 i art. 40 § 1 pkt 3 k.k. - skazano oskarżonego na karę 12 lat pozbawienia wolności, 15.000 zł grzywny i pozbawienia praw publicznych na okres lat 5 (...).Uzasadnienie prawneW związku z rewizją oskarżonego Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W świetle treści opinii biegłych psychiatrów zarzut obrazy art. 176 § 1, a w istocie art. 182 k.p.k., nie mógł być uznany za zasadny.Po pierwsze - nie sposób jest mówić o obrazie art. 176 § 1 k.p.k., gdyż przepis ten stwarza podstawę do wyboru przewidzianych w nim możliwości zasięgnięcia opinii w instytucie naukowym lub naukowo-badawczym albo w zakładzie specjalistycznym lub powołanej do tego instytucji czy w drodze powołania odpowiedniej liczby biegłych w danej specjalności.Po drugie - jeżeli sąd orzekający przeprowadzi dowód z opinii biegłych, to taka decyzja nie może być uznana za błędną, a odmowa przeprowadzenia dowodu z opinii jednej z wyżej wymienionych instytucji nie może być uznana za wadliwą, pod warunkiem że opinia biegłych nie nasuwa żadnych wątpliwości co do swej trafności.Inaczej mówiąc - art. 176 § 1 k.p.k. nie przyznaje prymatu opinii wymienionych w nim instytucji nad opinią biegłych.W sprawie niniejszej rewidujący w istocie rzeczy uznał opinię biegłych psychiatrów za niepełną w tym znaczeniu, że skoro biegli stwierdzili u oskarżonego charakteropatię o wyjątkowo dużym nasileniu oraz znaczne ubytki w sferze uczuciowości wyższej, to w tych warunkach - zdaniem rewidującego - uwzględniając uprzednią oraz następną karalność oskarżonego, istnieje uzasadnione przypuszczenie, iż działał on w warunkach art. 25 § 1 k.k.Pogląd swój dodatkowo poparł obrońca twierdzeniem, że oskarżony zataił przed biegłymi badającymi go występującą u niego padaczkę. Nietrafność omawianego zarzutu jest wręcz oczywista w świetle następujących okoliczności:a) oskarżony nie jest chory na padaczkę, co wynika z informacji lekarskiej przekazanej Sądowi Najwyższemu przez Zakład Karny w G.;b) wspomniane wyżej okoliczności o stopniu charakteropatii oskarżonego Bogusława G. i brakach w jego sferze uczuciowości wyższej stały się podstawą orzeczenia o istnieniu warunków przewidzianych w art. 25 § 2 k.k.;c) biegli psychiatrzy zapoznali się z dokumentacją lekarską co do pobytu oskarżonego Bogusława G. w Szpitalu Psychiatrycznym w K., a ponadto wypowiedzieli się co do braku potrzeby umieszczenia oskarżonego na obserwacji w myśl art. 184 § 1 k.p.k., a także co do tego, że pobyt oskarżonego na wolności nie stwarza poważnego niebezpieczeństwa dla porządku prawnego.Reasumując należy stwierdzić, że pełność i jasność opinii oraz rozważenie przez biegłych wszystkich istotnych kwestii nie pozwala na zakwestionowanie wspomnianej opinii (...).