III KR 80/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Sikorski. Sędziowie: W. Żebrowski (sprawozdawca), J. Gaj (sędzia SW del. do SN).Prokurator Prokuratury Generalnej: F. Pasturczak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 1977 r. sprawy Antoniego T. i Józefa D., oskarżonych z art. 202 § 1 i art. 200 § 1 k.k. w związku z art.10 § 2 i 3 k.k., oraz Krystyny B., oskarżonej z art. 202 § 1 i art. 223 § 3 k.k. w związku z art. 10 § 2 i 3 k.k., wskutek rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Kaliszu z dnia 12 listopada 1976 r.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, przy czym z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej Krystynie B. wyeliminował art. 223 § 3 i art. 10 § 2 i 3 k.k. (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Kaliszu wyrokiem z dnia 12 listopada 1976 r. uznał za winnych Antoniego T., Tadeusza K., Józefa D. i Krystynę B. tego, że w czasie od dnia 1 stycznia 1971 r. do dnia 17 grudnia 1975 r. w K., a Krystyna B. do dnia 30 grudnia 1974 r., działając wspólnie i w porozumieniu oraz wyzyskując działalność Cukierni Zakładów Przemysłu Piekarskiego w K. wzięli udział w warunkach przestępstwa ciągłego w zagarnięciu wytworzonych pozaewidencyjnie pączków, które zbywali za pośrednictwem jednostek uspołecznionych handlu detalicznego na szkodę wyżej wymienionych zakładów, przy czym wartość zagarniętych przez Antoniego T. i Tadeusza K. pączków wyniosła co najmniej 84.800 zł, przez Józefa D. - co najmniej 63.600 zł, a przez Krystynę B. - co najmniej 38.600 zł, tj. przestępstwa określonego w art. 202 § 1 i art. 200 § 1 k.k. co do Antoniego T., Tadeusza K. i Józefa D. oraz w art. 202 § 1 i art. 223 § 3 k.k. co do Krystyny B.W związku z tym na podstawie art. 202 § 1 k.k. w zbiegu z art. 10 § 2 i 3 k.k. - stosując art. 36 § 3 k.k. - wymierzono:- oskarżonemu Antoniemu T. karę 3 lat pozbawienia wolności, 30.000 zł grzywny i pozbawienia praw publicznych na okres 2 lat (art. 40 § 2 k.k.);- oskarżonemu Józefowi D. karę 2 lat pozbawienia wolności i 20.000 zł grzywny;- oskarżonemu Tadeuszowi K. karę 2 lat pozbawienia wolności i 15.000 zł grzywny;- oskarżonej Krystynie B. karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 10.000 zł grzywny.Powyższy wyrok uprawomocnił się co do skazanego Tadeusza K., który nie wniósł rewizji, natomiast wyrok ten zaskarżył obrońca oskarżonych Antoniego T., Józefa D. i Krystyny B. (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zaskarżony wyrok nie wykazuje takich wad, które był nakazywały jego zmianę przez uniewinnienie oskarżonych Antoniego T., Józefa D. i Krystyny B. albo uchylenie z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.Ustalenia zaskarżonego wyroku są w znacznej mierze oparte na wyjaśnieniach oskarżonego Tadeusza K., który - wprawdzie nie od razu - ale przyznał się do popełnienia przestępstwa i opisał przestępczą działalność pozostałych oskarżonych, a po wydaniu skazującego wyroku nie zaskarżył go.Ocena wyjaśnień tego oskarżonego dokonana przez sąd pierwszej instancji nie może być uznana za wadliwą, skoro wiążące się z tym dowodem wątpliwości były tłumaczone na korzyść oskarżonych i w efekcie za podstawę dokonanych ustaleń przyjęto tylko te okoliczności, które zostały potwierdzone innymi dowodami. Tak więc okoliczność, że wytwarzano pozaewidencyjnie pącztki, które zbywano, wynikająca z wyjaśnień oskarżonego Tadeusza K. została potwierdzona zeznaniami świadków: Bożeny J., Edwarda D., Janiny J. i Teresy N., a także - choć mniej stanowczo na rozprawie - zeznaniami świadków Ireny C. Jadwigi G. i Leokadii G. W świetle tych dowodów łącznie z wyjaśnieniami oskarżonego Tadeusza K. nie ma podstaw do ustalenia stanu rzeczy innego niż przytoczony w zaskarżonym wyroku. Z kolei wyjaśnienia oskarżonego Tadeusza K., że wytworzone pozaewidencyjnie pączki były zbywane między innymi w sklepie, którego kierowniczką była oskarżona Krystyna B., znalazły wiarygodne potwierdzenie w zeznaniach tych świadków, którzy w tym sklepie pracowali, tj. Jolanty C., Haliny M., Marii K. i Aleksandry B. Również co do tej okoliczności nie ma podstaw do przyjęcia stanu rzeczy innego niż ustalony w zaskarżonym wyroku.Na podstawie zaś całokształtu okoliczności wynikających z wyżej wymienionych dowodów i innych przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędu, sąd pierwszej instancji miał zasadne podstawy do ustalenia, że oskarżeni, których dotyczy rewizja obrońcy, popełnili przypisane im przestępstwo. Wskazać przy tym trzeba, że również w zakresie ustalenia wartości mienia zagarniętego nasuwające się wątpliwości tłumaczono na korzyść oskarżonych.Ponadto z kwalifikacji prawnej czynu oskarżonej Krystyny B. (art. 202 § 1 i art. 223 § 3 k.k. w związku z art.10 § 2 k.k.) wyeliminowano art. 223 § 3 i art. 10 § 2 i 3 k.k. dlatego, że oskarżona jako współsprawca przestępstwa określonego w art. 202 § 1 k.k., polegającego między innymi na wyzyskiwaniu działalności jednostki gospodarki uspołecznionej, sprzedawała - w ramach przestępnego współdziałania - w kierowanym przez siebie sklepie zagarniane mienie społeczne, nie zaś towar tego sklepu.Z takim poprawieniem kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej Krystynie B., zważywszy, że kary wymierzone oskarżonym nie wykazują cech rażącej niewspółmierności, zaskarżony wyrok w stosunku do Antoniego T., Józefa D. i Krystyny B. utrzymano w mocy.