IV KO 134/24

IV KO 134/24 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie z zażalenia Prezesa Sądu Rejonowego w Olsztynie X. Y. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej Olsztyn-Północ w Olsztynie z dnia 25 września 2024 r., sygn. akt […], o wydanie rzeczy stanowiących dowód przestępstwa, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 listopada 2024 r. wniosku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 7 listopada 2024 r., sygn. akt II Kp 1295/24, o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł zażalenie Prezesa Sądu Rejonowego w Olsztynie przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Biskupcu. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 listopada 2024 r., sygn. akt II Kp 1295/24, Sąd Rejonowy w Olsztynie wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie, w trybie art. 37 k.p.k., innemu sądowi równorzędnemu, zażalenia Prezesa Sądu Rejonowego w Olsztynie na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej Olsztyn-Północ w Olsztynie z dnia 25 września 2024 r., sygn. akt […], o wydanie przez Przewodniczącego IV KO 134/24 2 VIII Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego w Olsztynie rzeczy stanowiących dowód przestępstwa, Uzasadniając niniejsze wystąpienie wskazano, że z uwagi na okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności jej charakter związany z osobą skarżącego Prezesa Sądu Rejonowego w Olsztynie – sędziego X. Y., nie jest możliwe jej rozpoznanie w sposób gwarantujący zachowanie dobra wymiaru sprawiedliwości i to niezależnie od osoby sędziego, który zostałby wylosowany do rozpoznania zażalenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Sformułowany w treści postanowienia Sądu Rejonowego w Olsztynie wniosek zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie podkreśla się, że zmiana właściwości miejscowej przewidziana w powołanym wyżej przepisie ma charakter nadzwyczajny i nie podlega wykładni rozszerzającej. W związku z tym zastosowanie instytucji właściwości z delegacji jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy cały sąd jest niewłaściwy do orzekania w myśl zasady nemo iudex in causa sua, a także wtedy, gdy zachodzą obawy o bezstronność sądu właściwego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2009 r., III KO 81/09, OSNKW 2010, z. 2, poz. 20). W niniejszej sprawie z uwagi na wskazany przez sąd występujący z inicjatywą charakter sprawy i układ osobowy mamy do czynienia z tą pierwszą sytuacją. Skarżącym jest Prezes sądu właściwego miejscowo, a sprawa dotyczy dochodzenia prowadzonego w sprawie o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. i jest związana z dokumentacją znajdująca się w jednym z wydziałów tego Sądu - VIII Wydziale Gospodarczym Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego w Olsztynie. Pozostawienie sprawy w sądzie ustawowo właściwym do jej rozpoznania naruszałoby dobro wymiaru sprawiedliwości i oznaczało, że Sąd Rejonowy w Olsztynie będzie de facto orzekał we własnej sprawie. Przeciwdziałaniu tego typu przypadkom służy właśnie art. 37 k.p.k. Z powołanych względów przekazano sprawę do Sądu Rejonowego w Biskupcu uwzględniając relatywnie bliską odległość dzielącą siedzibę tego Sądu o siedziby sądu właściwego miejscowo. [WB] r.g. IV KO 134/24 3